Sumatra

(17-02-11 tot 4-03-11)

+ Date aan Kristina Guesthouse, in Ambarita of in Tuktuk..? Hmmm?

Na mijn vipassana en na Michaël zijn avonturentocht, spreken we samen af in Sumatra aan “Lake Toba”. Michaël gaf me naam en adres door van een guesthouse, maar eenmaal onderweg blijkt dat de guesthouse helemaal niet bestaat... Of toch niet op dat adres tenminste... Grrrr... Ik heb tijdens mijn vipassana niet al te veel nachtrust gehad, en vanmorgen moest ik alweer om 4u30 op voor mijn vlucht. Dan nog een busrit van 6u, een boottochtje en een korte busrit verder, kan ik Michaël wel **** Neenee, grapje, ik ben misschien wel versleten, maar het vooruitzicht om hem terug te zien, helpt! Eventjes later vind ik gelukkig de genaamde guesthouse, weliswaar in een ander dorp, maar swat! Blij stap ik in de richting van de ingang, en vraag achter Michaël. “Michaël?”, krijg ik als antwoord,“van Denemarken?” “Euh nee... van België!” “Nee, niet gezien.” Ja lap zeg.... Gelukkig weet hij na een korte beschrijving over wie ik het heb. Zijn blonde krullen komen hier dan ook erg van pas, want ze zijn heel erg herkenbaar! “En waar is hij?” vraag ik vervolgens. “Wel, hij staat aan de pier te wachten op jou!” En dat blijkbaar al de hele dag... Hij had gehoord dat zijn informatie niet klopte, en om elkaar niet te mislopen, had hij beslist mij op te wachten nog voor ik de boot kon nemen. Dat ik wel lief. Was het niet dat er daar 2 pieren zijn, en ik natuurlijk aan de andere pier mijn boot heb genomen!!! Swat, dan keer ik met de boot terug om hem te verrassen misschien? Nee, want er zijn geen boten meer... Maar gelukkig is er wel nog een laatste boot richting het eiland waar ik me nu op bevind. Een telefoontje later, en hij is op weg naar mij...

Lake Toba is de ideale plaats om wat te bekomen van al onze avonturen. Zoals de naam al doet vermoeden, verblijven we bij een prachtig meer op een eiland Pulau Samosir genaamd. Spijtig genoeg zijn er niet veel toeristen, omdat vele mensen bang zijn geworden door de vele vulkaanuitbarstingen, tsunami’s... En hierdoor voelt TukTuk, waar de meeste guest houses zich bevinden, een beetje aan als een spookstad. Maar gelukkig maken de mooie natuur en de lieve mensen veel goed! De laatste dag huren we een brommer en gaan we op verkenning. We zien mooie, grasgroene rijstvelden, prachtige Batakse huizen (het volk dat rond het meer woont) en hebben vele mooie zichten over het meer. Wat hier ook leuk is, is dat de Batakken Christelijk zijn. We zien dus overal kerken, graven, geen hoofddoeken, kortere rokjes... en we zien ze helemaal opgetut naar de zondagsmis gaan. Hier hangt bijgevolg een volledig andere sfeer dan in de rest van het land, waar de overgrote meerderheid moslim is (Indonesie is het grootste moslimland ter wererld nvdr).


+ Bukit Lawang: Oe oe oe!

Vervolgens trekken we naar Bukit Lawang, een van de weinige plaatsen ter wereld waar je oerang oetans in het wild kunt observeren. We vinden er een erg goedkope kamer, die ook allesbehalve gezellig is... Maar geen nood! Michaël heeft het fantastische idee om de matras gewoon op het balkon te leggen. En dankzij het muskietennet van de mama zijn we dan ook nog eens beschermd tegen al het ongedierte. 1 nacht worden er 2, dan 3... en uiteindelijk worden het er 8! We ontmoeten er vele lieve mensen en bevinden ons op een prachtige locatie vol dieren. Wat wilt een mens nog meer? Bovendien krijgen we er maar niet genoeg van om elke ochtend wakker te worden met een briesje op ons gezicht, het ruisen van de rivier op de achtergrond, het fluiten van de vogeltjes, de aapjes (Long tailed macacques) die al springend de ganse buurt wakker maken... Ik wou dat ik hen kon meenemen om hen voortaan als wekker te gebruiken! We worden er spontaan goedgeluimd door wakker!

Af en toe komt er een gekkerdje van dichtbij kijken, en als we wat fruit bovenhalen, dan zijn ze plots zo bang niet meer haha. Uren en uren liggen en zitten we te kijken naar al die zotte aapjes rondom ons: hoe ze met elkaar vechten, en een seconde later de liefde bedrijven, hoe ze de vlooitjes uit elkaars haar halen, hoe een babytje aan haar moeder hangt, hoe ze in de vuilbakken gaan kijken naar restjes, hoe ze een winkeltje terroriseren om met een pak koeken aan de haal te kunnen gaan... Het kunnen toch echte sloebers zijn! De laatste dag merken we de grappigste aap ooit op: als hij kwaad is dan stopt en kijkt hij naar zijn tegenstander, en toont hij kort zijn tanden. En dan opnieuw en opnieuw... Zonder ook maar het minste geluid te maken! We hebben er spijtig genoeg geen fotos van, maar we kunnen je zeggen dat we kreupel lagen van het lachen! En kwam die sloeber dan ook niet nog de poncho van Michaël stelen de laatste dag! Natuurlijk zet hij er onmiddellijk zijn tanden in, en kunnen we de waterdichtheid op ons buik schrijven...

Naast de vele uren op ons zalige balkon, hebben we natuurlijk ook de jungle verkend. We zijn er zelf een paar keer op uitgetrokken, en hebben ons eens goed laten gaan haha. Kijk naar de fotos en je zult zien waar ik het over heb... Bovendien hebben we ook het geluk gehad om met een lokale hoteleigenaar en zijn familie langs de rivier te gaan wandelen. Ale, wat een wandeling langs de rivier moest zijn, is uiteindelijk meer een wandeling door de rivier geworden! Dolle pret verzekerd! Tijdens onze tocht zien we heel wat dieren: een grote groene slang (waarvan de naam ons onbekend is), een klein slangetje, een paar kameleons, enkele arends... Bovendien hebben we ook het geluk gehad om nog 2 nieuwe aapsoorten te zien: Thomas Leaf (prachtige apen, zie fotos) en Lutongs.

We blijven dus langer dan verwacht in Bukit Lawang plakken, door de prachtige jungle, de toffe mensen die we leren kennen, de rust, de aapjes... Maar nu moeten we echt wel vertrekken, want de datum van ons vliegticket nadert.


+ Banda Aceh: Op doktersbezoek en de Tsunami

In de meest noordelijke stad van Sumatra, Banda Aceh, beginnen we onze internetschade van de laaste 2 maanden in te halen en gaan we op zoek naar een dokter voor Michaël zijn oor... Jaja, jullie hebben het begin van de historie al op de post van Michaël kunnen lezen, en 2 weken later (eind februari) is het nog altijd niet opgelost... Een tiental dagen terug gingen we al eens bij een specialist op bezoek, en die constateerde dat de ontsteking over is, maar dat mijn lieveke nu opgescheept zit met schimmel door de oordruppels... Nu gaan we dus terug naar een dokter voor een check-up, en hopen dat alles nu definitief in orde is. Na bijna 2 maanden zou dit wel mogen! De dokter kijkt in zijn oor, en op een schermpje zie ik dat het er allesbehalve genezen uitziet... Aiaiai... Hij spreekt van een oorontsteking en een allergie... Een allergie? Wel dat is weeral iets nieuws! Een oorontsteking en schimmel hebben we al gehad, maar een allergie? Dan begint hij een hele uitleg te geven over hoe hij nu druppels in zijn neus en in zijn mond moet doen... In zijn neus en in zijn mond!!!??? We beginnen beiden een naar gevoel te krijgen bij deze dokter. Hij lijkt precies erg te moeten nadenken, zevert een beetje te veel naar onze goesting en komt allesbehalve professioneel over. Ook zijn lichaamstaal begint hem te verraden en hoe langer we hem aanhoren, hoe minder we hem geloven... Als we dan uiteindelijk uitgelegd krijgen wat “fungus” betekent in het Engels, en we hem de voorschriften van de vorige dokter op tafel leggen. Dan verandert meneer de dokter gewoon zijn conclusie! Nu plots is het een oorontsteking en schimmel! De allergie is blijkbaar plots verdwenen!!! Ik moet mij inhouden om niet eens mijn gedacht tegen hem te zeggen, want amai.. Hij is het niet waardig om zich dokter te noemen!

Bijgevolg gaan we hierna naar een groot ziekenhuis, dat mede opgebouwd is door Duits sponsorgeld, en waar we dus meer vertrouwen in hebben. En jawel, de dokter komt heel wat professioneler over, gelukkig! Onder het toeziend oog van zijn studenten, toont hij ons op een scherm hoe het oor van Michaël er nu werkelijk uitziet. Dit is duidlijk een scherm van betere kwaliteit en nu zie ik pas hoe erg zijn oor aangetast is... En ik ben blijkbaar niet de enige die dat denk, want de studenten zeggen allemaal in koor “aaaaaaaah”.... Een onsteking aan zijn trommelvlies is deze keer het verdict! Hopelijk kan zijn oor nu echt beginnen genezen... Hierover later meer.

Vrijdag 25 maart bezoeken we een paar overblijfselen van de Tsunami een paar jaar terug, in 2004. Het is wel zot om te zien hoe ver deze schepen gestuwd zijn door de golf. En hoe groot de schepen wel niet zijn! We hebben moeite om ons voor te stellen hoe het gelopen is die dag... Kijk naar de foto’s om een beter zicht te krijgen op de gruweldaden van de zee. Ook zien we op verschillende plaatsen palen staan om de hoogte van het water aan te geven: ze komen hoog boven de huizen uit!

’s Middags stappen we het vliegtuig op die ons eerst naar Maleisië brengt en dan verder richting de Filippijnen...


+ Wist je dat:

- Michaël en zijn zonnebril al heel wat leed hebben doorstaan?
In India heeft hij er met de brommer (en dan nog de erg zware Royal Enfield) over gereden. Hij was een beetje scheef, maar het was nog corrigeerbaar. In Thailand is hij er wel 3 keer op gaan zitten in korte tijd. En de 3e keer was fataal! De montuur was deze keer niet meer corrigeerbaar, maar de glazen nog in orde. We beslissen dan een goedkope montuur te kopen die er erg op lijkt, en we steken de goede glazen vervolgens in een nieuw montuurtje! Zo goed als nieuw!
Was het niet dat er een maand later, in Cambodia, een neushoudertje (ik zou begot niet weten hoe ik dat anders moet noemen) van valt... Tja... De bril is voor het ongeluk geboren! Een poosje later, deze keer opnieuw in Thailand, laten we de neusdingetjes vernieuwen! Op een zekere dag in Myanmar zet hij zijn bril op, maar oogt het nogal grappig: Er zit nog slechts 1 glas in! Hij loopt er een uur al zoekend voor terug, maar zonder resultaat... Tja, dat voelden we al aankomen zeker?!
Maar wonder boven wonder, de dag nadien tijdens een pauze op onze trektocht, ligt het vermiste glas plots op het pad... Michaël is er de eerste 5 minuten van overtuigd dat het om een grap gaat. Maar nee hoor, hij was blijkbaar tussen de leuning van mijn rugzak gesukkeld.. En was er vantussen gevallen toen ik ging zitten. Als dat geen toeval is!
Sindsdien zijn er geen voorvallen meer... Maar voor hoe lang nog... Dat is de vraag!

- De Indonesiërs erg muzikaal zijn? Mensen spelen dikwijls gitaar op straat, op cafe... en zingen er op los! Zalig, toch?

- Mijn dierbare Panasonic Lumix camera het dan toch niet begeven had na de toch-niet-zo-fatale val in Myanmar? Niet een cameraspecialist, nee, maar Michaël zelve heeft de lens vermaakt! Als ik toch geen schat van een vriend heb he! Allemaal heel erg leuk, was het niet dat we er net een nieuwe hadden gekocht in Kuala Lumpur... Och ja, we zeulen graag wat extra gewicht met ons mee! NOT!

- Er tijdens de maand februari wel degelijk een boot gezonken is in Halong Bay in Vietnam? We vragen ons af of het niet onze boot was van een paar maand geleden... 12 mensen zijn verdronken! Wat hebben wij een geluk gehad zeg...