Na 2 nachten en anderhalve dag op de trein voor een luttele 20 euro komen we toe in Jaipur. Rajasthan, here we are!
Jaipur,ofwel Pink City genaamd, is het economisch hart van Rajasthan. Hier moet je zijn om je inkopen te doen! En dat doen we dan ook! Na een heuse shoppingspree, bezoeken we Amber Fort. Dit prachtige fort bevindt zich op een berg net buiten Jaipur. Bovendien bezoeken we op aanraden van onze host een verlaten stad. De stad bevindt zich in een dal tussen mooie rotswanden en door de verloederde en overgroeide gebouwen met de honderden spelende aapjes baadt deze ‘verboden’ stad in een magische sfeer. Nog een paar bezienswaardigheiden zijn Palace of the winds, Monkey Temple, Lake Palace.. Te veel moois om op te sommen!
Op dag 1 in Rajasthan beleven we een van de mooiste momenten van onze hele reis... We krijgen namelijk de kans om een dorp te bezoeken waar ze bijna nooit blanken zien. We worden in het dorp Madhorapura als echte helden onthaald! “Guest is God” is dan ook een spreuk die we hier meermaals gehoord hebben! Er wordt ons direct een bloemenkrans om de hals gehangen, we krijgen de ene Chai –typisch Indische thee- na de andere aangeboden, we worden omringd door tientallen Indiers die maar niet genoeg krijgen van ons en ons met grote ogen aanstaren. Bovendien wordt er ook onmiddellijk een naam in het Hindi voor ons verzind: ‘Ghisikaki’ voor mij, wat tante betekent, en ‘Anandi Lal’ voor Michael, ofwel Happy face! Michael wordt ook een joint (Hashish) aangeboden op nuchtere maag, want dat is hier de gewoonte tussen de mannen! (Jaja, enkel mannen... weeral zoiets die niet toegestaan is voor vrouwen potjandorie!) Sommige mannen roken hashish de hele dag door en ze zijn er nog fier op ook! De vrouwen in dit dorp zijn buitengewoon... De kleurenpracht van hun saris en hun lachende gezichten staan voor de rest van ons leven in ons geheugen gegrift... Sommige vrouwen zijn zodanig beschaamd dat ze hun hele gezicht, behalve hun ogen, achter hun sari verbergen! Als ik mijn wijsvinger en mijn middelvinger boven en onder mijn ogen houd, worden ze wat relaxter en na wat gegiechel laten ze voorzichtjes hun gezicht zien. Deze vrouwen zijn zo lief en zo oprecht... Ze nemen me bij de hand en tonen me fier hun groententuin, hun maisvelden... We genieten met volle teugen van deze prachtige vrouwen, de mannen met hun joints – en bijgevolg ook zwarte tanden! – en hun mooie tulbanden, de schapenhoeders temidden hun honderden schapen... en dit alles in een dorre woestijnachtige omgeving. We maken er verder geen woorden meer aan vuil, slechts 1 woord volstaat: Onvergetelijk!
Nog een andere leuke ervaring in Jaipur is zeker het opdirken in een sari. De vrouw des huizes kijkt er al van dag 1 naar uit om mij in een sari te hullen met alle bijhorende accessoires! Zo fier als wat toont ze me haar collectie ‘bangles’, juwelen, ‘derde oog’- stickertjes, juwelen, saris... Ze heeft er duidelijk alle plezier in om me tot een echte Indische vrouw om te toveren! En Michael mag er ook wezen in zijn op maat gemaakt costuum! Habba habba! Op en top Indisch vertrekken we fier naar een trouwfeest.
We besluiten dat Jaipur een te drukke stad is, maar door onze contacten met de lokale bevolking krijgen we alle leuke plekjes te zien en worden we bijna nooit lastiggevallen door riskshadrivers en verkopers allerhande! This is the India we like!
En nu bevinden we ons in een klein maar rustig stadje Pushkar genaamd. We genieten van het rustig levensritme, de mooie omgeving, de leuke winkeltjes... Het is hier ook net de feestdag voor de god Shiva, en natuurlijk hoort daar volgens Indische traditie een processie bij: de kinderen zijn verkleed in Goden allerhande; muzikanten spelen opzwepende melodietjes; beelden van goden worden door mannen gedragen en aanbeden met wierookstokjes, vuur...; en tegelijkertijd worden er constant bloemen gegooid. (Stukken mooier en natuurvriendelijker dan onze confetti btw!) Het is trouwens niet de eerste keer dat we hier een processie zien, elke dag is er wel ergens in Indie een festival! Als dat geen leuke levensstijl is!
Ten slotte volgen hier de mooie, ook ietwat melige woorden van Amritapuri (maar dat past in de hele emo/kitch sfeer hier in Indie):
“May the tree of our life be firmly rooted in the soil of love,
Let good deeds be the leaves on that tree,
May the words of kindness form its flowers,
And may peace be its fruits.”
Wist je dat:
- Naar schatting slechts 5 procent van de Indische bevolking het Engels beheerst?
- Ze op het compartiment AC (airconditioning) op de trein beter diepvriescompartiment zouden schrijven? Muts en sjaal zijn noodzakelijk als je niet met een verkoudheid van de trein wilt komen!
- Bollywood jaarlijks meer films produceert dan Hollywood?
- Een gezonde kameel wel 1 maand zonder eten en drinken kan werken in de winter? En in de zomer 1 week?
- We in een Indisch gezin overbeschermd worden? Een stadswandeling maken met ons tweetjes wordt ons zelfs afgeraden...
- Als we hier een wasmachien gebruiken, onze kleren er vuiler uitkomen dan ervoor?
13 februari 2010
Backwaters > Trivandrum > Cape Comorin > Munnar
Labels:
Zuid-India
Onze volgende halte is het kuststadje Cochin in de zuidelijke staat Kerala. We hebben er veel lof over gehoord, maar na een eerste verkenning beslissen we al snel dat dit ook de laatste verkenning zal zijn! Het enige interessante lijkt ons de Kathakalivoorstelling. Kathakali is een typische dans/theater/muziekvoorstelling uit Kerala, een van de meest zuidelijke staten. Het meest typische eraan is dat de artiesten aan de hand van gelaatsuitdrukkingen en bewegingen een verhaal uitbeelden, begeleid door een paar muzikanten. Het is niet zo simpel als het lijkt, want zowel muzikanten als dansers moeten een opleiding van maar liefst 6 jaar volgen! De voorstelling is een mooi schouwspel van gekkebekken en de kledij en make-up zijn schitterend (zie fotos). Ondanks het feit dat Cochin niet interessant is, blijven we er toch een week plakken. Dit lijkt onlogisch maar... we hebben er het geluk om bij een toffe bende vrienden terecht te komen waar we een poosje op het gemak kunnen bekomen van het vele reizen. Het wordt een zalig weekje luieren: we houden een marathon Prison Break, proeven van het Keralaanse nachtleven, bouwen een verjaardagsfeestje voor een van onze hosts Lainu (de verjaardagstaart in zijn gezicht smeren behoort allesinds tot mijn favoriete momenten!)... Dit is exact wat we allebei nodig hebben!
Bovendien gaan we ook eten in een typisch Keralaanse Toddyshop. De Toddyshop bevindt zich langs de rivier en oogt totaal niet als een restaurant.. We zien een krotterig huis en palmbomen met daaronder een paar plastieken tafels en stoelen. We mogen zelf kiezen waar we de tafel zetten, en laten de Toddy op ons afkomen! Wat is Toddy moet je nu wel denken? Wel, het is een lokale alcoholische specialiteit gemaakt van het sap van palmbomen. Het bizarre aan deze drank is dat het percentage alcohol stijgt naarmate het langer gist! De smaak vlak na oogst verschilt dan ook opmerkelijk van de smaak een dag later. De drank op zich is niet echt lekker, maar in combinatie met erg pikant eten smaakt het veeeel beter. En dit is nu net waar het in de Toddyshop om draait: goedkope alcohol in combinatie met superpikant eten!
Allepey, ofwel het Venetie van Indie, is onze volgende bestemming in Kerala. Deze plaats staat bekend om zijn prachtige backwaters: rivieren omgeven door vele palmbomen en ander groen. We doen er een leuk boottochtje met twee leuke New Yorkers Samir en Justine die we in Cochin leerden kennen, en genieten van de prachtige omgeving dat zich afspeelt langs de backwaters: vrouwen die hun was doen op een steen vlak in de rivier vlak naast hun huis, kindjes in hun schooluniformen die op weg zijn naar school, mannen die in palmbomen klimmen om er hun nieuwe lading Toddy te oogsten...
Vervolgens vertrekken we opnieuw per boot door de mooie backwaters richting de ashram van Amritapuri, of in het westen beter bekend onder de naam: Hugging Mother. De Hugging Mother is een van de weinige vrouwelijke gurus in Indie. Ze staat bekend om haar ‘darshan’: uren aan een stuk geeft ze de ene persoon na de andere een dikke knuffel, op haar verjaardag doet ze dit gedurende 24uur aan een stuk! Haar levensvisie wordt gekenmerkt door de gelijkheid van man en vrouw, wat hier in Indie alvast voor de nodige controversie zorgt! Als je naar haar godsdienst vraagt, zegt ze: “Liefde”. Bijgevolg is iedereen welkom in haar ashram, van welke religie, geslacht, ras of kaste dan ook. Het eerste wat ons opvalt bij het binnenkomen in deze ashram is de speciale sfeer die hier hangt: alle volgelingen – zo’n 3000-tal permanente bewoners waaronder ook gezinnen, tevens bijna ook bijna allemaal westerlingen (!) – zijn volledig in het wit gekleed en iedereen lacht en ziet er gelukkig uit. We hebben geluk, want ook Amma (= Amritapuri) is aanwezig op het moment dat wij de ashram bezoeken. ( De helft van het jaar reist ze de wereld rond om darshan te geven.) Iedereen kan in deze ashram komen logeren of wonen aan een lage prijs. Het enige wat er van de mensen verwacht wordt, is dat iedereen dagelijks 2 uur ‘seva’ doet. ‘Seva’ staat voor ‘selfless service’ en houdt dus in dat elkeen een soort van community service doet. Sommigen werken in de keuken, anderen kuisen de kamers... Deze seva past perfect in de boodschap die ze verkondigt: het ego is niet belangrijk, des te meer is het belangrijk om je naaste te respecteren en te helpen. Jaja, soms gaan we hier ook de diepzinnige toer op!
We proeven eventjes van het leven in de ashram en nemen deel aan de puja’s – een reeks rituelen om de God te aanbidden met kaars, vuur, water... met als doel je van negatieve energie te bevrijden en in de plaats daarvan, positieve energie in ons vrij te maken – , de meditatiesessies op het strand bij zonsopgang en -ondergang, de zangsessies en natuurlijk schuiven we ook aan voor onze persoonlijke knuffel, oftewel ‘darshan’, van de Hugging Mother herself. Sommigen komen extatisch of erg emotioneel terug na hun knuffel en ervaren een ‘spiritual enlightment’, maar wij voelen niet echt veel... Behalve dan een dikke borst onder ons hoofd! Het leven in de ashram voelt spijtig genoeg wel erg commercieel aan: de verkoop van de vele Ammaproducten zoals bijvoorbeeld poppen van Amma, sleutelhangers, juwelen, boeken... Het mooie eraan is echter wel dat de opbrengst van deze producten naar haar liefdadigheidsprojecten over de hele wereld gaat. En te zien aan de waslijst projecten zijn dat er heel wat! Bovendien wordt ze door de V.N. erg geprezen om haar liefdadigheidswerk en beschouwen ze haar als een voorbeeld voor andere organisaties omdat ze erin slaagt een zeer hoog percentage van de opbrengst ook effectief aan de armen te geven, in plaats van dat er geld verloren gaat door corrupte tussenpersonen.
Na de spirituele belevenis bij Amma komen we aan in Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. Er is hier net een festival bezig waar we de kans krijgen om typische Keralaanse dans- en muziekvoorstellingen bij te wonen. Mooi! We eten er ook de lekkerste chicken biryani ooit. Dit is een rijstgerecht gemengd met groenten en kip, en dat alles met een zalige kruidenmengeling. Bovendien beslissen we eens een wat intellectuele toer op te gaan en storten we ons op de museums: eerst en vooral het Science museum. Alhoewel sommige onderdelen in het museum interessant waren (vooral voor michael ), valt het toch serieus tegen als je het vergelijkt met het niveau van onze museums. Zo old-school.. amai... 2e stop: Magical Center. Hier denken we wat meer te weten te komen over typisch Indische goocheltrucs, maar spijt genoeg zijn ze net aan het verbouwen... Enkel een verkoper staat ons te woord, maar alleen echte goochelaars mogen de geheimen weten! Ja zeg... 3e intellectuele stop: we kopen wat boeken over joga en meditatie. Dit is echt het perfecte land om ons wat in deze materie te verdiepen! Boeken in overvloed! Over wat ik daarnet zei: ‘wat’ boeken, slaat dit enkel op Isabel. Michael daarentegen zeult vanaf nu een ganse bibliotheek mee om zijn spirituele zelf te vinden. Als hij maar niet gaat vliegen!
Van hieruit maken we ook een daguitstap naar het uiterste topje van Indie: Cape Comorin oftewel de nieuwe benaming na de Britse kolonisatie: Kanyakumari. Het is een klein visserstadje waarvan ons de kleurenpracht het meeste bijblijft: vissersboten en mooie, kleine huisjes in alle kleuren van de regenboog. Voor de Indiers staat het vooral bekend om een hindoeistische tempel, een standbeeld van een Indische ontdekkingsreiziger en een memorial voor Mahatma Gandi. Het leuke aan deze memorial is dat er enkel op de dag van zijn verjaardag een zonnestraal op zijn gedenksteen valt door een gat in het plafond.
Na Trivandrum maken we nog een korte tussenstop in Munnar, een hillstation dat bekend staat om zijn theevelden. We verkennen hier een dag de streek per riksha en genieten van de gezonde berglucht en mooie uitzichten. En als afsluiter van deze mooie dag worden we door onze rikshachauffeur uitgenodigd voor een ‘homemade dinner’. Zijn klein nederig huisje met prachtig uitzicht over de theevelden is super! Het gezin heeft het niet breed maar ze zien er gelukkig uit... Het is cliche maar het is zeker iets om bij stil te staan...
Nog een laatste tussenstop in het zuiden bij onze vrienden in Cochin, en 31 januari nemen we de trein naar het noorden.
Bovendien gaan we ook eten in een typisch Keralaanse Toddyshop. De Toddyshop bevindt zich langs de rivier en oogt totaal niet als een restaurant.. We zien een krotterig huis en palmbomen met daaronder een paar plastieken tafels en stoelen. We mogen zelf kiezen waar we de tafel zetten, en laten de Toddy op ons afkomen! Wat is Toddy moet je nu wel denken? Wel, het is een lokale alcoholische specialiteit gemaakt van het sap van palmbomen. Het bizarre aan deze drank is dat het percentage alcohol stijgt naarmate het langer gist! De smaak vlak na oogst verschilt dan ook opmerkelijk van de smaak een dag later. De drank op zich is niet echt lekker, maar in combinatie met erg pikant eten smaakt het veeeel beter. En dit is nu net waar het in de Toddyshop om draait: goedkope alcohol in combinatie met superpikant eten!
Allepey, ofwel het Venetie van Indie, is onze volgende bestemming in Kerala. Deze plaats staat bekend om zijn prachtige backwaters: rivieren omgeven door vele palmbomen en ander groen. We doen er een leuk boottochtje met twee leuke New Yorkers Samir en Justine die we in Cochin leerden kennen, en genieten van de prachtige omgeving dat zich afspeelt langs de backwaters: vrouwen die hun was doen op een steen vlak in de rivier vlak naast hun huis, kindjes in hun schooluniformen die op weg zijn naar school, mannen die in palmbomen klimmen om er hun nieuwe lading Toddy te oogsten...
Vervolgens vertrekken we opnieuw per boot door de mooie backwaters richting de ashram van Amritapuri, of in het westen beter bekend onder de naam: Hugging Mother. De Hugging Mother is een van de weinige vrouwelijke gurus in Indie. Ze staat bekend om haar ‘darshan’: uren aan een stuk geeft ze de ene persoon na de andere een dikke knuffel, op haar verjaardag doet ze dit gedurende 24uur aan een stuk! Haar levensvisie wordt gekenmerkt door de gelijkheid van man en vrouw, wat hier in Indie alvast voor de nodige controversie zorgt! Als je naar haar godsdienst vraagt, zegt ze: “Liefde”. Bijgevolg is iedereen welkom in haar ashram, van welke religie, geslacht, ras of kaste dan ook. Het eerste wat ons opvalt bij het binnenkomen in deze ashram is de speciale sfeer die hier hangt: alle volgelingen – zo’n 3000-tal permanente bewoners waaronder ook gezinnen, tevens bijna ook bijna allemaal westerlingen (!) – zijn volledig in het wit gekleed en iedereen lacht en ziet er gelukkig uit. We hebben geluk, want ook Amma (= Amritapuri) is aanwezig op het moment dat wij de ashram bezoeken. ( De helft van het jaar reist ze de wereld rond om darshan te geven.) Iedereen kan in deze ashram komen logeren of wonen aan een lage prijs. Het enige wat er van de mensen verwacht wordt, is dat iedereen dagelijks 2 uur ‘seva’ doet. ‘Seva’ staat voor ‘selfless service’ en houdt dus in dat elkeen een soort van community service doet. Sommigen werken in de keuken, anderen kuisen de kamers... Deze seva past perfect in de boodschap die ze verkondigt: het ego is niet belangrijk, des te meer is het belangrijk om je naaste te respecteren en te helpen. Jaja, soms gaan we hier ook de diepzinnige toer op!
We proeven eventjes van het leven in de ashram en nemen deel aan de puja’s – een reeks rituelen om de God te aanbidden met kaars, vuur, water... met als doel je van negatieve energie te bevrijden en in de plaats daarvan, positieve energie in ons vrij te maken – , de meditatiesessies op het strand bij zonsopgang en -ondergang, de zangsessies en natuurlijk schuiven we ook aan voor onze persoonlijke knuffel, oftewel ‘darshan’, van de Hugging Mother herself. Sommigen komen extatisch of erg emotioneel terug na hun knuffel en ervaren een ‘spiritual enlightment’, maar wij voelen niet echt veel... Behalve dan een dikke borst onder ons hoofd! Het leven in de ashram voelt spijtig genoeg wel erg commercieel aan: de verkoop van de vele Ammaproducten zoals bijvoorbeeld poppen van Amma, sleutelhangers, juwelen, boeken... Het mooie eraan is echter wel dat de opbrengst van deze producten naar haar liefdadigheidsprojecten over de hele wereld gaat. En te zien aan de waslijst projecten zijn dat er heel wat! Bovendien wordt ze door de V.N. erg geprezen om haar liefdadigheidswerk en beschouwen ze haar als een voorbeeld voor andere organisaties omdat ze erin slaagt een zeer hoog percentage van de opbrengst ook effectief aan de armen te geven, in plaats van dat er geld verloren gaat door corrupte tussenpersonen.
Na de spirituele belevenis bij Amma komen we aan in Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. Er is hier net een festival bezig waar we de kans krijgen om typische Keralaanse dans- en muziekvoorstellingen bij te wonen. Mooi! We eten er ook de lekkerste chicken biryani ooit. Dit is een rijstgerecht gemengd met groenten en kip, en dat alles met een zalige kruidenmengeling. Bovendien beslissen we eens een wat intellectuele toer op te gaan en storten we ons op de museums: eerst en vooral het Science museum. Alhoewel sommige onderdelen in het museum interessant waren (vooral voor michael ), valt het toch serieus tegen als je het vergelijkt met het niveau van onze museums. Zo old-school.. amai... 2e stop: Magical Center. Hier denken we wat meer te weten te komen over typisch Indische goocheltrucs, maar spijt genoeg zijn ze net aan het verbouwen... Enkel een verkoper staat ons te woord, maar alleen echte goochelaars mogen de geheimen weten! Ja zeg... 3e intellectuele stop: we kopen wat boeken over joga en meditatie. Dit is echt het perfecte land om ons wat in deze materie te verdiepen! Boeken in overvloed! Over wat ik daarnet zei: ‘wat’ boeken, slaat dit enkel op Isabel. Michael daarentegen zeult vanaf nu een ganse bibliotheek mee om zijn spirituele zelf te vinden. Als hij maar niet gaat vliegen!
Van hieruit maken we ook een daguitstap naar het uiterste topje van Indie: Cape Comorin oftewel de nieuwe benaming na de Britse kolonisatie: Kanyakumari. Het is een klein visserstadje waarvan ons de kleurenpracht het meeste bijblijft: vissersboten en mooie, kleine huisjes in alle kleuren van de regenboog. Voor de Indiers staat het vooral bekend om een hindoeistische tempel, een standbeeld van een Indische ontdekkingsreiziger en een memorial voor Mahatma Gandi. Het leuke aan deze memorial is dat er enkel op de dag van zijn verjaardag een zonnestraal op zijn gedenksteen valt door een gat in het plafond.
Na Trivandrum maken we nog een korte tussenstop in Munnar, een hillstation dat bekend staat om zijn theevelden. We verkennen hier een dag de streek per riksha en genieten van de gezonde berglucht en mooie uitzichten. En als afsluiter van deze mooie dag worden we door onze rikshachauffeur uitgenodigd voor een ‘homemade dinner’. Zijn klein nederig huisje met prachtig uitzicht over de theevelden is super! Het gezin heeft het niet breed maar ze zien er gelukkig uit... Het is cliche maar het is zeker iets om bij stil te staan...
Nog een laatste tussenstop in het zuiden bij onze vrienden in Cochin, en 31 januari nemen we de trein naar het noorden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
