Michael alleen op stap in Sumatra

Nu ben ik wel verplicht om zelf een tekstje te schrijven voor de blog aangezien Isabel voor 2 weken in een meditatiecentrum heeft gezeten en ik alleen op pad ben gegaan. Alle ik zal mijn best doen om zo goed te schrijven als Isa alhoewel ik al weet dat dit toch onbegonnen werk is voor mij ma swat...


+ Zot zijn doet geen zeer

Dus voila Isa is net op de bus gestapt richting Kuantan en ik heb nog welgeteld 3 dagen over in Kuala Lumpur alvorens ik richting Padang, Sumatra vlieg. Via couchsurfing heb ik iemand gevonden waar ik de volgende 3 nachten mijn oogjes kan te slapen leggen. Wat is de planning? Wel, een gigantische ‘to do’-lijst staat mij te wachten, zeker 7 perkament rollen lang, en een super dringend bezoek aan een neus-keel-oor specialist. Aangezien ik nu al 3 weken sukkel met een oorontsteking (wegens valse medicatie uit Myanmar) wordt het nu wel tijd een deftige dokter te raadplegen. Hopelijk heb ik dan nog tijd voor wat sightseeing!

Toeval wil dat mijn host van Couchsurfing toch wel een neus-keel-oor specialist is zeker, hij was dan ook zo vriendelijk om mij gratis en voor niets de nodige zorgen en medicatie te verschaffen.
Eens aangekomen in zijn appartement ben ik blijkbaar niet de enigste die bij hem mag blijven slapen, ik mag de vloer delen met 7 andere backpackers. Kwil toch nog even vermelden dat een van hen een meisje was uit Tsjechie die toch wel een paar vijzen los had. Tijdens een gesprek over het ‘einde van de wereld in 2012’ vertelde ze ons met een onwaarschijnlijke overtuigingskracht dat ze er rotsvast van overtuigd is dat de aliens naar onze planeet gaan komen om alle mensen te komen opeten. Hahahahaaa, man man... Het feit dat we nu werken en bezig zijn met van alles en nog wat is dus puur bezigheidstherapie die de aliens ons hebben opgelegd zodat we niet zouden door hebben dat we gewoon voer zijn... en dat was de reden waarom ze reisde, omdat werken nu eenmaal een afleidingsmanoeuvre was. Jah, zot zijn doet geen zeer zeker :-) ...

De dagen worden gevuld met specialiteiten proeven, internetten, de beroemde Petrona Towers eens gaan bewonderen, beetje shoppen, babbelen, ervaringen uitwisselen, genieten van het mooie zicht vanuit mijn nieuw appartementje en een nachtje op de luchthaven doorbrengen.


+ Wie is Benny?

Ik ben nog niet volledig wakker of mijn vliegtuig land in Padang, Sumatra. Wat is de planning? Wel euh...eerst uit het vliegtuig stappen zeker. Swat, totaal geen idee wat te doen of waar naar toe, en ik laat alles op mij afkomen. Eens toegekomen in het stadje Padang merk ik dat het stadje redelijk dood is op vlak van toerisme. Ik ben dan ook zowat de enige blanke die hier rondloopt. Iedereen spreekt mij aan met “hallo Sir” of “hallo friend”. Al snel kom ik aan de praat met een manneke die voor de stad de straten moet proper houden, Benny genaamd. Hij sorteert het karton, papier en plastiek die hij dan per kilo kan verkopen als extraatje. Hij nodigt mij uit bij zijn familie en het klikt al snel tussen ons. Doordat hij 10jaar in Bali heeft gewerkt als ‘woodcarver’ was zijn Engels meer dan goed en vroeg ik hem of hij voor mij gids wou spelen. Ik gaf hem volgende voorwaarden: Ik heb 1,5 weken de tijd, Ik eet alles, ik slaap overal, ik wil op avontuur in de jungle en het maakt niet uit waar we naartoe gaan zolang we niet naar toeristische plaatsen gaan... Hij keek me aan en zei “Hey, I’m jungle man, no problem!” en lachte.

We plaatsen onze hoofden bij elkaar en proberen iets ineen te puzzelen ivm wat we juist de komende dagen gaan uitspoken. Ons plan is om naar de nog steeds primitieve Mentawai eilanden te gaan om daar een grote jungletocht te doen. Ja inderdaad, daar waar de tsunami niet zo lang geleden heeft ingeslaan. We zouden dan bij de stammen overnachten die bekend staan voor hun volledig getatoeeerde lichamen en hun op een punt gevijlde tanden. Het beloofd een zware tocht te worden door modder en jungle waar beschaafdheid ver te zoeken is. Het enigste wat we nog moeten doen is bellen of er boten uitvaren... Na 1 belletje valt ons plan al volledig in het water wanneer we horen dat het er momenteel al verschillende dagen aan het stormen is en dat de boten niet uitvaren. Ik ben nog steeds aan het vloeken dat dit masterplan niet kon doorgaan... Oh ja volgende keer zeker!


+ Het stinkt hier naar vis...

Na een teleurstellende dag toont hij mij Padang vanop zijn fietsje. Zo toont hij mij de gevolgen van de aardbeving van 2009, enkele restaurantjes met hun specialiteiten, de lokale markt, enkele belangrijke gebouwen en eindigen we op het strand bij zonsondergang waar ze trouwens ook childpadden eieren verkopen (is in Sumatra nog steeds toegelaten). Aan de horizon zien we kleine lichtpuntjes. Dit zijn de visserboten die met hun lichten de nacht al vissend ingaan. Ik zei zo van “man het zou toch echt de max zijn om eens met zo’n vissersboot mee te kunnen...”, waarop hij repliceerde, “If you want, we can!”. Meteen begon hij aan mensen rond te vragen wanneer de vissers terug aan wal kwamen.

De volgende dag 6u ‘s morgens staan we in de vissersbaai en om 15u ‘s namiddags staan we op het strand klaar om samen met de kapitein en 3 van zijn hulpjes in een klein, bijna zinkend bootje in te stappen en zo tot aan de vissersboot varen. Eens aangekomen wordt de motor gestart en varen we de open zee in op zoek naar een goede ligplaats die ons hopelijk veel vis zal opleveren. Ondertussen wordt de koffie gezet, wordt er gevist, beginnen ze het avondeten klaar te maken, wordt gecontroleerd of alles nog werkt zoals het hoort en genieten we van de rust en stilte die de zonsondergang een extra dimensie geeft. De vis die voor het avondeten gevangen wordt, wordt direct de pan in gegooid. De vis die je erachter vangt mag je mee naar huis nemen.

Eens de zon zo goed als weg is worden de lichten van de boot aangestoken om de vissen naar de boot te lokken. Als de kapitein ziet dat er genoeg vis op de lichten afkomt wordt het groot net aan een kader rond de boot vastgemaakt om het dan vervolgens tot op de bodem van de zee (30m diep) te laten zakken. Dan is het wachten tot de maan volledig achter de horizon is verdwenen want zolang de maan aan de hemel staat, komen er nog niet te veel vissen naar de lampen. Eens de maan weg is, besluit de kapitein om de lampen 1 voor 1 uit te doen tot er nog maar 1 centrale lamp brand. Nu zitten alle vissen recht onder deze ene lamp die juist in het midden van de boot hangt. Het moment is aangebroken om het net zo snel mogelijk op te halen zodat deze vissen onder deze lamp in het net gevangen worden. Het net wordt dan terug in de boot gehijst om dan uiteindelijk de gevangen vis aan boord te halen. De vis wordt vervolgens gekuisd, gesorteerd en gekookt en het volledige process kan opnieuw beginnen.

Tijdens het wachten wordt er geslapen, nogmaals gevist, koffie gedronken en bewonderen we dankzij de krachtige lampen de mooie onderwaterwereld zoals kwallen, inktvissen,enz… die in hun kleurenpracht voorbij komen zwemmen. Nadat de eerste vis aan boord is gebracht, leg ik mij op het dak van de kajuit onder de blote sterrenhemel en laat ik mij stilletjes in slaap wiegen…
Na deze unieke ervaring keren we de volgende ochtend terug richting kust waar de hele familie aan wal nieuwsgierig staat te wachten op de vangst van vannacht. De kapitein en zijn crew hebben hard gewerkt en zijn moe en snellen zich naar huis om onder de wol, of zeg maar om naast de waaier in slaap te vallen. Benny en ik blijven nog even nagenieten op het strand waar ik al meteen wordt uitgenodigd door een andere visser die met een soort van harpoen op grotere vis jaagt. Hij vertelt mij hoe hij in de buurt van een prachtig eilandje tussen de koralen en vissen mij zou leren duiken en schieten met zijn harpoen. Hij zou me de knepen van het vak leren. Heb ik dan niet GEVLOEKT dat ik met een verdomde oorontsteking zit. Zowiezo kom ik hem terug opzoeken om samen met hem te gaan vissen... Oohhh daar heb ik nu echt spijt van eh...ma swat.


+ In de jungle... aahiaiaaaiaiaaaaa

We besluiten om richting Panti te trekken, net boven de evenaar. Aangezien we daar in het midden van de jungle zitten is het perfect om daar een jungletrek te doen. Het ligt nu wel een serieus eind van hier dus we besluiten om enkele tussenstops te nemen. Benny heeft namelijk familie en vrienden waar we bij mogen logeren. Onze eerste stop is dus bij de ouders van zijn vrouw om precies te zijn. Al liftend komen we eindelijk toe bij zijn familie. Ze verdienen hun brood door suikerriet te verbouwen. Voor de geinteresseerden: De suikerriet wordt in een pers, aangedreven door een buffel, geperst waarna het bekomen sap wordt gekookt en vervolgens afgekoeld. Wanneer het volledig opgesteven is heb je rietsuiker. De vader was dan ook zo fier als een gieter wanneer hij mij een stukje liet proeven.

Het eten die we onderweg hadden gekocht wordt door de moeder klaargemaakt terwijl wij van ons theetje genieten. Plots komt de dochter die normaal al aan het slapen was al wenend uit haar kamer, ze heeft blijkbaar een nachtmerrie gehad. Ze had gedroomd dat haar neefje gestorven was... Om 4u ‘s morgens worden we bruusk gewekt door de moeder om te zeggen dat we allemaal naar de woonkamer moeten komen. Het neefje waar de dochter voordien over droomde zou vannacht rond 2u gestorven zijn. De volledige familie wordt in een volgend dorp verwacht om samen te beslissen waar ze het jongentje gaan begraven. Veel keus hebben we niet dus trekken we de bergen in naar het volgende dorpje waar ik in ieder geval veel bekijk heb. Benny houdt hem uit de discussie aangezien hij geen rechtstreekse familie is, maar onze aanwezigheid wordt wel op prijs gesteld.

Een oude vriend van Benny woont blijbaar aan de andere kant van de vallei dus trekken we daarheen om hem een bezoekje te brengen. We worden met open armen ontvangen. Blijkbaar baadt hij een restaurant uit en worden we verwend door een warme maaltijd. Het zicht over de vallei krijgen we er gratis bij. Later die avond komen er enkele vrienden over de vloer die ik het kaartspel ‘stronten’ aanleer. Het kaartspel valt blijkbaar serieus in de smaak als ik zie hoe ze hier aan het gieren zijn van het lachen. De volgende dag liften we door tot in Panti zelf. Ik kom te weten dat de jungle een beschermd natuurreservaat is en het dus verboden is om zonder permit en zonder begeleiding van de junglewacht (politie) de jungle in te gaan aangezien het veel te gevaarlijk is... Dus ja hier staan we dan, helemaal tot hier gekomen voor niets...of toch niet...

Beetje verder spreken we een groepje lokale jongeren aan die ons doorverwijzen naar hun Engelse leraar, Hasra genaamd. Hasra, een gastje van 23 jaar, nodigt ons uit bij hem thuis en profiteert van de gelegenheid om zijn studenten uit te nodigen die dan met mij hun engels moeten oefenen... We worden als koningen ontvangen, we krijgen eten, mogen blijven slapen en ik voel me dan ook direct thuis. Die avond komen er dan ook vele kinderen een kijkje nemen naar de blanke met zijn lange blonde krullen terwijl wij proberen om iets te regelen... Blijkbaar zijn die ‘junglewachters’ zatlappen en valt er niets mee aan te vangen. “Maar als jij echt een jungletocht wilt doen dan help ik jullie graag. Het is ten slotte mijn jungle!” zei Hasra.

We plannen alles een beetje op voorhand. Hij vertrekt ‘s morgens vroeg op pad op zoek naar iemand die de jungle kent, ik zorg voor de vis, de mama zorgt voor de rijst en samen bezoeken we maar liefst 7 verschillende huizen eer we de toestemming krijgen om de tent van de plaatselijke jeugdbeweging te mogen gebruiken. Uiteindelijk worden we uitgewuifd en trekken we met nog 2 studenten de jungle in. Het is warm, zeer warm maar ik geniet van elk moment. We frissen elkaars geheugen op door verhalen te vertellen over de gevaarlijke tijgers, hongerige beren, jaguars, de ontelbare bloedzuigers, de giftige scorpioenen, 1000 poten en slangen,... maar al snel worden we afgeleid door een groep apen die boven ons hoofd ‘den aap uithangen’. Het is mooier dan ik had verwacht, al die onbekende geluiden, die bloedmooie vlinders die voorbij fladderen, vogels die het beste van hunzelf geven, die intense groene kleuren, al die verschillende dieren... moeder natuur kan toch echt prachtig zijn!

Nadat we met onze machettes een weg hebben gebaand door de dichtbegroeide jungle komen we op een perfecte plaats terecht om de nacht door te brengen. De tent wordt opgezet, we nemen een frisse duik in de rivier, het kampvuur wordt aangestoken, de vis wordt gebarbequed en varens worden afgesneden om er een comfortabel bedje van te maken. Net voor de nacht valt, kijk ik naar de hemel en observeer ik de 10-tallen reuze vleermuizen (die hier trouwens ook worden opgegeten) die naar hun grotten terug keren, tot er plots net boven mijn hoofd een vliegende eekhoorn voorbijvliegt. Deze landt in een boom vlak naast mij die hij dan weer tot de top beklimt om dan weer naar een andere boom te vliegen. Indrukwekkend! Eens de zon ver achter de horizon zit wordt de jungle omgetoverd in een schouwspel van klank en licht. De ontelbare vuurvliegjes (die licht geven) brengt de jungle in een soort van ‘Alladin’ sfeer.

Het sausje die op de vis werd gesmeerd gaf de vis echt zo’n overheerlijke smaak dat je wel kunt verstaan dat er voor de mieren zo goed als niets over bleef. De rest van de avond spenderen we rond het kampvuur en worden de onderwerpen als vrouwen, ex-liefjes, enz... uitbundig besproken (Manneklap dus!). De inhoud hierover zal ik jullie spijtig genoeg moeten schuldig blijven...

Benny was zeker niet bang om in de jungle te slapen, daarom strooide hij eerst 1kg zout rond de tent (om insecten weg te houden) om dan snel zijn plekje in het midden van de tent in te palmen :-). Wat ik van die nacht niet ga vergeten, zijn de 14,3 liter zweet die ik heb uitgezweet en het feit dat Benny ons telkens wakker maakte omdat hij niet kon slapen... Gelukkig hebben de tijgers iemand anders opgegeten vannacht en kunnen we rustig terug naar huis keren.


+ Op pad naar Parapat

Doordat Isabel binnen enkele dagen toekomt, beslis ik om verder te liften aangezien ik nog een lange weg heb te gaan. Het enigste verschil is dat het vanaf nu zonder Benny zal zijn. Ik word meegenomen met een splinternieuwe truck komende van Jakarta, die gaan namelijk veel sneller dan die overbeladen trucks. De weg is prachtig! We doorkruisen de jungle met hier en daar kleine dorpjes. De rit duurt langer dan Benny had gezegd. In plaats van 4 uur ben ik nu al 13uur onderweg en moeten we in een wegrestaurantje (incl. hotspring) slapen aangezien we er vandaag niet meer zullen geraken... De volgende dag na nog een extra 3 uur rijden komen we uiteindelijk toe in Belige waar de chauffeur mij bij zijn familie uitnodigd. Zijn schoonzoon staat er op dat ik hem vergezel bij het ophalen van de kinderen aan de school om dan samen vogels te gaan schieten met zijn loodjes geweer. Zeer vriendelijke mensen maar nu moet ik echt wel door... Eindelijk kom ik toe in Parapat waar ik Isabel opwacht... Ik wacht zelfs zeer lang op Isabel!


+ Wist je dat:

- Vanaf het moment ik zonder Benny op pad was, het leven hier plots dubbel zo duur was :-)...?

- Mijn eerste nacht op Sumatra mijn enigste nacht was die ik in een hotel doorbracht?

- Ik in een dorp ben uitgenodigd om met een meisje te trouwen en om dan bij hen te komen wonen?

- Wanneer je de lokale drank Toeak drinkt het dus echt naar paardenstront smaakt? Kokhalzen is dan ook geen uitzondering wanneer je dit drankje uitprobeert...

- De mannen in hun vrije tijd enorm veel zingen en gitaar spelen? Het zijn zeker geen amateurs want mijn mond viel open toen ze enkele meerstemmige liederen zongen en het was allesbehalve kattegejank! Natuurlijk gaat dit gepaard met overvloedige consumptie van hun favorite drank: Toeak!

- De truck chauffeurs graag toeristen meenemen omdat ze dan geen smeergeld aan de politie moeten geven? Ze zijn namelijk steeds overladen, en om een boete te vermijden, kopen ze de politie gewoon om. Wanneer er echter een toerist bijzit, dan durft de politie er niet meer om vragen.

- De sigaretten hier zodanig zoet en lekker zijn dat bijna iedereen rookt? Het is zelfs zo dat ik de truck chauffeurs en de kapitein van de boot in sigaretten betaalde.

- Er hier bijna niemand is die engels spreekt? Ik was enorm blij dat ik Benny mee had of ik zat nu nog de weg te vragen...