Onze trip richting Hampi, de grootse stad Vijayanagar = de vroegere Hindoeistische hoofdstad van het Vijayanagarrijk, begint met een slechte start: Onze ‘sleeper’ bus is ergens anders in panne gevallen en we moeten het stellen met een gewone ‘seater’ bus. Geen problem denk je nu? Wel in normale omstandigheden (lees: op de wegen in Europa) zou het lukken om al zittend te slapen, maar dan ken je duidelijk de wegen naar Hampi hier in Indie niet... We worden de hele nacht door elkaar geschud door de vele putten in de weg. En als we zeggen putten dan zijn het ook putten! We komen dan ook redelijk groggy aan in Hampi… Tijdens deze rit stopten we aan een wegrestaurant dat vergeleken met onze wegrestaurants buitengewoon primitief is. We waren zeker niet de enigen die hier stopten om wat te eten. Plots stond daar een camion met een nogal ongewone lading...: een olifant (was wel een grappig zicht...)!
Na ons eerst een weg te wurmen tussen de vele ‘Taxi’ roepende Indiers, gaan we moedig te voet verder en we merken al snel dat Hampi de vreselijke busrit meer dan waard is! We worden omgeven door 100’en tempel ruines in een landschap vol ’boulders’ die baden in een oranje/rode gloed... We komen aan bij een grote rivier waar heel wat Indiers aan het baden zijn. Het is een prachtig schouwspel door de vele kleurrijke saari’s en een olifant die zich eens goed laat schrobben maakt het hele tafereel des te indrukwekkender... We verkennen 3 dagen dit prachtige gebied te voet, per boot en maken een grote fietstocht door de ruines (waarbij we hopeloos verkeerd rijden en bijna onze laatste overzetboot missen! Woeps....). De ruines van dit vroegere Hindoe rijk, tevens ook de thuis van heel wat aapjes, zijn gigantisch en omgeven door het prachtige rood/organje rotsachtige landschap zorgt dit voor een magisch geheel... Dit is tot nu toe het mooiste dat we in Indie gezien hebben!
Om Hampi af te sluiten misschien nog een leuke anekdote over onze guesthouse: we hebben er tijdelijk 2 huisdieren in onze badkamer. Aapjes? Nee, gecko’s! Een paar gaten in het venster zorgden voor een welkome afkoeling voor onze gasten. We laten de beestjes gewoon zitten en wennen aan het idee om een gecko boven ons hoofd te hebben als we naar het wc gaan! Het is eens iets anders dan een kat of een hond he!
Na een laatste bezoek aan een plaatelijk goed doel, waar we wat overbodige spullen achterlaten, stappen we de nachtbus op opnieuw richting Goa, het zuiden deze keer: Palolem. Dit oorspronkelijk kleine dorpje, ondertussen spijtig genoeg wel uitgegroeid tot een groter toeristendorp, is te vergelijken met Arambol in het noorden van Goa. De sfeer is er spijtig genoeg wel minder leuk, maar het strand is wel idyllischer. Twee dagen worden er uiteindelijk drie, omdat nu ook Michael voor de eerste keer te lijden heeft onder het Indische eten... Hij blijft een dag in bed, zijn maag doet pijn en wil overgeven maar kan niet aiaiaiai. Dan maar naar de plaatselijke dokter! Onze eerste ziekenhuiservaring in Indie valt, buiten alle verwachtingen, goed mee. Het is dan ook een duurder ziekenhuis waar vele toeristen terechtkomen. Maar het ziekenhuis was een goede beslissing, want laat ons zeggen, om u de details te besparen, dat Michael ’vol’ vertrokken was en ’leeg’ van het ziekenhuis terugkwam. En als je weet dat hij daarvoor 7 dagen niet naar de wc was kunnen gaan, kun je je wel voorstellen dat hij erg opgelucht was en zich al snel weer kiplekker voelde...
Dinsdag 15 december komen we aan op Kudly Beach, Gokarna in de staat Karnataka, een zalig afgelegen strand dat veel minder toeristisch is dan Goa. Ze noemen Gokarna nu zowat het Goa van vroeger: de hippies die 10 jaar geleden naar Goa trokken, zitten nu hier in Gokarna. Toch begint het toerisme hier spijtig genoeg ook wel de kop op te steken. We slapen op 10 meter van het strand: 1st in een strandhutje of moeten we zeggen ’zand’hutje! Na 1 nacht hebben toch een beetje genoeg van al dat zand overal ( en ook de matras blijkt niet al te hygienisch te zijn...) en zoeken we ons een ander strandhutje met betonnen vloer (dit voor slecht 1,5 euro/nacht). We genieten de komende dagen van de vele mooie zonsondergangen, de vele banana lassi’s, lemon nana`s ( waar we trouwens alle2 verslaafd aan zijn geraakt mmmmmm, = yoghurt drankje met verschillende smaken), de vele leuke mensen, een goed boek, de gemoedelijke hippiesfeer, het vele lekkere eten in ons vaste Tin Tin Tibet cafe, een restaurantje met zicht op zee en onze voeten in het zand... zalig... We verkennen de 1e dag de andere strandjes: Om Beach, Half Moon Beach, Paradise Beach... Commentaar geven hoeft hier niet, de namen spreken voor zich... Samen met een leuke spanjaard die we hier leren kennen: Marcos, beleven we hier een leuke tijd met slechts enkele kernwoorden: luieren en genieten, genieten en genieten...
Tot slot nog een paar leuke weetjes:
- Als je een ja/nee-vraag stelt aan een Indier en deze antwoord door met zijn hoofd te schudden, is het voor ons een raadsel wat ze ermee bedoelen. Ze schudden namelijk niet van ja en nee zoals wij dat doen. Nee, ze maken het graag moeilijk voor ons en schudden met hun hoofd ja en nee tegelijkertijd! Je moet het afleiden uit de context zeggen ze dan hmmmmm...
- Koeien staan overal gewoon in de wei denk je? Hier in Indie lopen ze werkelijk overal! Maar het meest frapante voor ons is dan toch de koeien op het strand (zie de foto’s)!
- Michael is hier verzot geraakt op een typische drank van Goa: Fenny. Het is een beetje zoals Whiskey, maar dan van cashew noten gemaakt ( spijtig genoeg stinkt het wel als de pest…)
- Mannen lopen hier graag hand in hand. Meer nog, ze slaan elkaar ook eens graag op de poep! Het is hier duidelijk niet zo simpel om de homo’s van de hetero’s te onderscheiden.
Nog enkele fotootjes zullen dit verhaal vervolledigen maar spijtig genoeg kunnen we ze nu nog niet allemaal op de blog zetten door technische problemen...
Maandag vertrekken we richting Kollur waar we waarschijnlijk voor 2 weken gaan werken in een eco-village (no drugs, no alcohol, no meat, no sex before marriage...we zien wel hoe lang we het kunnen volhouden :-) ).
In ieder geval zijn we enorm benieuwd naar wat er ons daar te wachten staat!
To be continued...
19 december 2009
7 december 2009
Mumbai -> Goa
Labels:
Zuid-India
Namaste! ( = Hindie voor Goeiedag)
Eindelijk is het zover! Na maandenlang voorbereiden en uitkijken naar is onze jeugddroom in vervulling gegaan: we zijn op wereldreis!
Wat hebben we in onze eerste weken uitgespookt hier in Indie? Wel, na onze laatste hectische plan/afscheid/verhuis/kuis/backpack-week, belandden we in het gigantische Mumbai. Eens aangekomen, kreeg ik, Isabel, al onmiddellijk een bloemenkrans ‘mala’ rond de hals, en het personeel van onze allereerste host van couchsurfing (= voor degenen die dit niet kennen, couchsurfing.org is een internationale organisatie/site waarop mensen van over de hele wereld hun ‘couch’ aanbieden) stond ons al op te wachten met een bordje ‘Michael and Isabel’! Onze eerste indrukken: 33 graden om 3 u ‘s nachts: warm warm warm…; overal vuilnis, veel mannen op straat, sloppen langs de weg, retro auto’s die constant ‘tuuten’… Na een paar keer bijna van de weg gereden te zijn, komen aan in Anu’s appartement . Het wordt ons al snel duidelijk dat we niet bij een doordeweekse man terechtgekomen zijn. Hij is baas van een soort FedEx bedrijf in Indie, is 35 jaar, vrijgezel, en zijn leven is gewoon 1 groot feest… Die eerste week werden we enorm in de watten gelegd! Geen enkel hotel had onze ervaring kunnen overtreffen. We hadden onze eigen slaapkamer + badkamer, tv, pc, personeel die alles direct na ons kwam opruimen… We deden verschillende uitstapjes, zoals het ‘Gandi National Park’ (onze eerste aapjes!) waar in een dorp van meer dan 100 grotten, de ‘Kanheri Caves’, Boedhistische moniken woonden. De gids was niet goed verstaanbaar, wat soms tot grappige situaties leidde,maar gelukkig wist Anu zelf ook iets van de grotten! Verder waren de highlights in deze week zeker de grootste sloppenwijken ter wereld, tevens ook de sloppenwijken die in Slumdog Millionaire verfilmd zijn. We zijn er met een taxichauffeur doorgewandeld (alleen was het te gevaarlijk) en het deel dat wij gezien hebben was precies een grote fabriek. We zagen kinderen stoffen verven, we zagen hoe ze grote bergen plastiek versnipperden om dan opnieuw te versmelten tot iets anders, we zagen hoe allerlei vuilnis gerecycleerd werd tot iets nieuws en, wat mij vooral bijblijft, is dat tussen al die miserie we vooral veel lachende gezichten gezien hebben! Ze staarden ons aan met grote ogen en waren superblij als ze op de foto mochten. Een andere highlight in Mumbai was voor ons de ‘Dobi Gat’, ‘s werelds grootste menselijke wasmachine! De was van alle hotels en ziekenhuizen wordt hier met de hand gewassen, echt impressionant om te zien! In schril contrast met alle armoede die we in die eerste week op ons af lieten komen stond het luxeleven waarin Anu ons introduceerde. Hij nam ons mee naar de chiqueste restaurants en nachtclubs, waar we de rijen wachtenden gewoon voorbijstoken, waar we soms een privetafel kregen en geintroduceerd werden tot de top van Mumbai. Het nachtleven lijkt trouwens heel erg op het nachtleven bij ons! Ze spelen veel westere muziek, doen de westerse kleding na… Je merkt op alle gebied dat de rijkere Indiers enorm opkijken naar het westen, maar gelukkig blijft het beperkt tot de rijkelingen en is de tradionele saari alomtegenwoordig in het straatbeeld! Het contrast tussen Anu’s leven en dat op straat was groot… Op straat de bedelaars, al het vuilnis, het gestaar naar ons Westerlingen = rijke mensen, het uren wandelen zonder 1 blank gezicht te zien; binnen in zijn appartement en in het nachtleven de ‘grand luxe’ en de vele westerse invloeden. We hebben er van genoten, maar na een week rusten, feesten (Anu is op dat gebied precies nog een puber haha), de stad, het lekkere eten en de gewoontes te leren kennen… waren we klaar om nu echt met de backpack door Indie te trekken!
Na een nachttrein van Mumbai naar Panjim in Goa, komen we bij onze 2e host terecht. Een lieve en grappige man die in een modest appartementje woont is een welgekomen afwisseling voor ons! De sfeer in Goa is helemaal anders dan in Mumbai. Het is hier heel wat minder druk, veel tropischer van klimaat en er is heel wat minder armoede. We verkennen enkele dagen de buurt op een scooter, we gaan naar het plaatselijke filmfestival, bezoeken de oude Portugese hoofdstad vol grote kerken ( waar toevallig ook een 9-daags feest aan de gang is ter ere van Sint-Franciscus Xaverius (zijn lichaam ligt trouwens al 400 jaar onaangetast (!) bewaard in een sarcofaag, maar zijn rechterhand wordt in Rome bewaard!))…
Na enkele dagen trekken we naar een andere plaats in Goa: het hippiedorpje Anjuna! Dit is de regio waar vroeger alle hippies naartoe kwamen en die sfeer is nog steeds voelbaar. Overal zie je hippiewinkeltjes, kun je hennatattoos laten zetten, zijn er raveparties met de typische Goa trance muziek, kun je op elke hoek van de straat joints kopen… Spijtig genoeg is het hele hippiegebeuren wel overgecommercialiseerd en op sommige stranden vind je veel te veel bakkende en bradende Russen en Engelsen om goed te zijn… Toch zitten we in Anjuna in een minder commercieel gebied en daar zijn we blij om! Onze host Anu van in Mumbai had trouwens ook zin in een weekje Goa, en samen deden we vele leuke uitstapjes in de buurt.
Nog net voor we naar Hampi trekken, beslissen we om 2 dagen door te brengen in een wat verderop gelegen dorpje: Arambol! Hier vindt je nog behoorlijk veel toeristen, maar ook veel artiesten en alternatievelingen die hier zijn blijven plakken… Het leven is hier zo relaxt en er hangt hier een leuk artistiek sfeertje, waardoor je al snel begrijpt waarom. We leren hier ook snel enkele toffe mensen kennen, waaronder een tof koppel, Michael leert ‘Poien’ en we slapen in een superleuk strandhutje voor slechts 3,30 euro... Met spijt in het hart verlaten we deze leuke plaats veel te snel, maar andere leuke plaatsen staan al op ons verlanglijstje! Hampi here we come!
Eindelijk is het zover! Na maandenlang voorbereiden en uitkijken naar is onze jeugddroom in vervulling gegaan: we zijn op wereldreis!
Wat hebben we in onze eerste weken uitgespookt hier in Indie? Wel, na onze laatste hectische plan/afscheid/verhuis/kuis/backpack-week, belandden we in het gigantische Mumbai. Eens aangekomen, kreeg ik, Isabel, al onmiddellijk een bloemenkrans ‘mala’ rond de hals, en het personeel van onze allereerste host van couchsurfing (= voor degenen die dit niet kennen, couchsurfing.org is een internationale organisatie/site waarop mensen van over de hele wereld hun ‘couch’ aanbieden) stond ons al op te wachten met een bordje ‘Michael and Isabel’! Onze eerste indrukken: 33 graden om 3 u ‘s nachts: warm warm warm…; overal vuilnis, veel mannen op straat, sloppen langs de weg, retro auto’s die constant ‘tuuten’… Na een paar keer bijna van de weg gereden te zijn, komen aan in Anu’s appartement . Het wordt ons al snel duidelijk dat we niet bij een doordeweekse man terechtgekomen zijn. Hij is baas van een soort FedEx bedrijf in Indie, is 35 jaar, vrijgezel, en zijn leven is gewoon 1 groot feest… Die eerste week werden we enorm in de watten gelegd! Geen enkel hotel had onze ervaring kunnen overtreffen. We hadden onze eigen slaapkamer + badkamer, tv, pc, personeel die alles direct na ons kwam opruimen… We deden verschillende uitstapjes, zoals het ‘Gandi National Park’ (onze eerste aapjes!) waar in een dorp van meer dan 100 grotten, de ‘Kanheri Caves’, Boedhistische moniken woonden. De gids was niet goed verstaanbaar, wat soms tot grappige situaties leidde,maar gelukkig wist Anu zelf ook iets van de grotten! Verder waren de highlights in deze week zeker de grootste sloppenwijken ter wereld, tevens ook de sloppenwijken die in Slumdog Millionaire verfilmd zijn. We zijn er met een taxichauffeur doorgewandeld (alleen was het te gevaarlijk) en het deel dat wij gezien hebben was precies een grote fabriek. We zagen kinderen stoffen verven, we zagen hoe ze grote bergen plastiek versnipperden om dan opnieuw te versmelten tot iets anders, we zagen hoe allerlei vuilnis gerecycleerd werd tot iets nieuws en, wat mij vooral bijblijft, is dat tussen al die miserie we vooral veel lachende gezichten gezien hebben! Ze staarden ons aan met grote ogen en waren superblij als ze op de foto mochten. Een andere highlight in Mumbai was voor ons de ‘Dobi Gat’, ‘s werelds grootste menselijke wasmachine! De was van alle hotels en ziekenhuizen wordt hier met de hand gewassen, echt impressionant om te zien! In schril contrast met alle armoede die we in die eerste week op ons af lieten komen stond het luxeleven waarin Anu ons introduceerde. Hij nam ons mee naar de chiqueste restaurants en nachtclubs, waar we de rijen wachtenden gewoon voorbijstoken, waar we soms een privetafel kregen en geintroduceerd werden tot de top van Mumbai. Het nachtleven lijkt trouwens heel erg op het nachtleven bij ons! Ze spelen veel westere muziek, doen de westerse kleding na… Je merkt op alle gebied dat de rijkere Indiers enorm opkijken naar het westen, maar gelukkig blijft het beperkt tot de rijkelingen en is de tradionele saari alomtegenwoordig in het straatbeeld! Het contrast tussen Anu’s leven en dat op straat was groot… Op straat de bedelaars, al het vuilnis, het gestaar naar ons Westerlingen = rijke mensen, het uren wandelen zonder 1 blank gezicht te zien; binnen in zijn appartement en in het nachtleven de ‘grand luxe’ en de vele westerse invloeden. We hebben er van genoten, maar na een week rusten, feesten (Anu is op dat gebied precies nog een puber haha), de stad, het lekkere eten en de gewoontes te leren kennen… waren we klaar om nu echt met de backpack door Indie te trekken!
Na een nachttrein van Mumbai naar Panjim in Goa, komen we bij onze 2e host terecht. Een lieve en grappige man die in een modest appartementje woont is een welgekomen afwisseling voor ons! De sfeer in Goa is helemaal anders dan in Mumbai. Het is hier heel wat minder druk, veel tropischer van klimaat en er is heel wat minder armoede. We verkennen enkele dagen de buurt op een scooter, we gaan naar het plaatselijke filmfestival, bezoeken de oude Portugese hoofdstad vol grote kerken ( waar toevallig ook een 9-daags feest aan de gang is ter ere van Sint-Franciscus Xaverius (zijn lichaam ligt trouwens al 400 jaar onaangetast (!) bewaard in een sarcofaag, maar zijn rechterhand wordt in Rome bewaard!))…
Na enkele dagen trekken we naar een andere plaats in Goa: het hippiedorpje Anjuna! Dit is de regio waar vroeger alle hippies naartoe kwamen en die sfeer is nog steeds voelbaar. Overal zie je hippiewinkeltjes, kun je hennatattoos laten zetten, zijn er raveparties met de typische Goa trance muziek, kun je op elke hoek van de straat joints kopen… Spijtig genoeg is het hele hippiegebeuren wel overgecommercialiseerd en op sommige stranden vind je veel te veel bakkende en bradende Russen en Engelsen om goed te zijn… Toch zitten we in Anjuna in een minder commercieel gebied en daar zijn we blij om! Onze host Anu van in Mumbai had trouwens ook zin in een weekje Goa, en samen deden we vele leuke uitstapjes in de buurt.
Nog net voor we naar Hampi trekken, beslissen we om 2 dagen door te brengen in een wat verderop gelegen dorpje: Arambol! Hier vindt je nog behoorlijk veel toeristen, maar ook veel artiesten en alternatievelingen die hier zijn blijven plakken… Het leven is hier zo relaxt en er hangt hier een leuk artistiek sfeertje, waardoor je al snel begrijpt waarom. We leren hier ook snel enkele toffe mensen kennen, waaronder een tof koppel, Michael leert ‘Poien’ en we slapen in een superleuk strandhutje voor slechts 3,30 euro... Met spijt in het hart verlaten we deze leuke plaats veel te snel, maar andere leuke plaatsen staan al op ons verlanglijstje! Hampi here we come!
Abonneren op:
Posts (Atom)
