Eco-village (Kollur) > Mysore

Helaba,

Eerst en vooral een grote dankjewel voor alle leuke reacties op onze blog! Het doet ons veel deugd om te zien dat jullie zo ook een beetje kunnen meegenieten van ons reisavontuur. Blijf ons zeker volgen!

Na ons luilekkerleventje aan het strand zijn we rasechte boer en boerin geworden op het Indiase platteland! Jaja, het is een heus verschil but we like it! Onze eerste wwoof-ervaring verliep als volgt:

Na een dag reizen stopt onze vijfde en laatste bus midden op een steile baan in de bergen. De buschauffeur wijst ons een smal bospaadje aan dat steil omhoog gaat en hij lacht… Het bord met 10 km verklaart waarom... De mensen op de bus hebben er precies ook plezier in: 2 blanken met een trekzak die om 17u ‘s avonds nog aan deze weg beginnen… Moe vertrekken we aan onze tocht door de Indische jungle. Geen bewegwijzering, geen mensen, niets… enkel een paar snoeppapiertjes doen ons vermoeden dat we misschien toch wel op de goede weg zijn… En ja hoor, na een goeie 45 min stappen (gelukkig is het pad niet overal even steil!) horen we in de verte stemmen. We volgen de stemmen en plots, in the middle of nowhere, net voor het vallen van de nacht, zien we een hekken opdoemen en niet veel verder een bord met het verlossende opschrift ‘Baktivedanta Eco-village’!

De eco-village bevindt zich midden in een piepklein dorpje in een dal tussen de bergen. Het dorp bestaat slechts uit een paar huizen voor de familie van de stichter, een koeienstal, een tempel met keuken, eetzaal, een schooltje, nog een paar kamers voor de familie, een toekomstig huis voor de wwoofers, de guesthouse waar wij vertoeven... en veel grond met groenten, fruit, kruiden, suikerriet, rijst... Buiten de eco-village zelf heb je nog 8 huizen en that’s it! Het geheel is omgeven door een prachtig bos ver van de bewoonde wereld met veel dieren: aapjes, kikkertjes, koeien, veel spinnen, eenden, een hert, geit, hond en katten als huisdier, wilde beren, zwart panters, slangen... en spijtig genoeg ook bloedzuigers op sommige plaatsen! Een beer of zwarte panter hebben we niet gezien, maar een paar slangen hebben ons wel op ons pad gekruist! Michael had net in de rivier gezwommen, of we zagen plots een ‘Aquatic snake’ dat een kijkje boven water kwam nemen! Ook toen we nietsvermoedend op weg waren naar de tempel, bevond er zich plots iets gifgroens onder mijn voeten, maar net op tijd zag ik dat het bewoog! Gelukkig kon ik nog net over de slang springen!

Het is bovendien niet zomaar een eco-village. Zonder het al te goed te beseffen, komen we terecht in een Hare Krishna gemeenschap. Buiten de rituelen die gepaard gaan met het offeren van het eten aan de goden, de gebedstondes en de lange gesprekken om ons stiekem te bekeren, valt het allemaal wel goed mee. Integendeel, we kunnen niets dan positiefs zeggen over deze mensen. Ze zijn zo lief en zo hulpvaardig dat we deze plek met spijt in het hart verlaten...

Onze eerste wwoof-ervaring overtreft zeker al onze verwachtingen. De mensen zijn ongelooflijk vriendelijk, we verblijven in een prachtige guesthouse midden in het bos met zicht op hun velden, het geluid van een kabbelend riviertje op de achtergrond, elektriciteit via zonnepanelen, het meest goddelijke Indische eten dat we ooit gegeten hebben, leuke andere wwoofers… En voor dit alles slechts 5uur per dag werken op het veld. We hebben hier de meest uiteenlopende taken: we leren de verschillende stappen om rijst te oogsten, we helpen een irrigatiekanaal bouwen, we wieden onkruid, geven de plantjes water, sjouwen met wat bamboe… Bovendien krijgen we ook een dagelijks uurtje yoga – ideaal om ons stramme werklichaam wat te soigneren - en krijgen we hier ook Indische kookles! Michael leert bovendien in palmbomen klimmen en leert off road rijden met de meest brikkabrak Jeep die je je maar kunt voorstellen en die met rijstbundels (en Indiers) overbeladen is...een jongensdroom die werkelijkheid wordt :-)!

Voor kerst en nieuwjaar gaat het er helemaal anders aan toe dan we gewoon zijn in Belgie. Geen vijfgangenmenu, geen champagne (alcohol is hier trouwens niet toegelaten), geen zotte eindejaarsfeesten... Maar in de plaats daarvan een gezellig kampvuur midden in het bos met wat koekjes, patatjes in het vuur, een gembertheetje, leuk internationaal gezelschap, onder een prachtige sterrenhemel met onbekende dierengeluiden op de achtergrond! Om de sfeer compleet te maken speelt de Amerikaan in het gezelschap live gitaar...
Voor de rest gaan we nog naar de plaatselijke watervallen waar we van de rotsen in het water kunnen duiken en hebben we een dichtbijzijnde berg beklommen die stiekem toch wat tegenviel...

Na de eco-village trekken we met een klein hartje verder naar het meer ten zuiden gelegen stadje Mysore. We twijfelen eerst wat, maar nadat we een positief antwoord krijgen van een CouchSurfer hakten we de knoop door! En we hebben het ons zeker niet beklaagd!

Mysore is anders dan alle vorige plekken die we bezochten. Het voelt direct Europeser aan, mede door de invloed van de Britten, maar het is ook properder, de mensen zijn opmerkelijk rijker en meer kinderen gaan naar school. We voelen ons hier wat meer thuis - alhoewel we ook hier constant aangegaapt worden en lastiggevallen worden voor een Taxi, “What’s your name?”, “Where are you from?", een stylo (!)… Voor de eerste keer in de reis raken we ook een beetje geirriteerd maar misschien zijn we gewoon wat moe…

We worden in Mysore ontvangen door Pavittar en zijn vrienden. Ze zijn duidelijk opgetogen met het bezoek uit Europa en we worden al snel overladen met nootjes, chips en ander lekkers. Het is tegelijkertijd ook het afscheidsfeestje van Pavittar, want hij verhuist een paar dagen later opnieuw naar zijn familie in het noorden van Indie: Punjab. Maybe we meet again!

We bezoeken hier een zijdefabriek en een Sandal wood oil fabriek. Allebei laten ze een grote indruk na: de eerste vooral op Isabel door alle prachtige kleuren en motieven van de sari’s en de tweede vooral op Michael door het technisch vernuft en de handarbeid. Maar de voorlaatste dag vormt het hoogtepunt van ons verblijf in Mysore, namelijk het grote Maharadja Paleis. Het prachtige paleis overtreft onze verwachtingen met zijn 1001 nachten sfeer… Alladin had zich er meer dan thuis gevoeld! En ‘s avonds maken 1000’en lichtjes de sfeer nog completer!

Zondagavond trekken we nog wat meer naar het zuiden, naar Cochi in Kerala deze keer!

Wist je dat:
- De electriciteit overal in het land gemiddeld een uur per dag uitvalt omdat er simpelweg niet genoeg electriciteit is voor het hele land? Ze moeten het dus wat verdelen! Dus kan wel ambetant zijn als je net een mail aan het typen bent…
- We pas na bijna 2 maanden Indie voor de 1e keer in een hotel sliepen?
- Ons moeders hier al verschillende keren een hartaanval zouden gehad hebben als ze hier met ons in de bus hadden gezeten?
- Er in Mysore 2 verschillende bushaltes zijn? Een AC (Airconditioned) met luxebussen (die zijn vergelijkbaar met onze lijnbussen) en een Non-AC met oude bussen! De AC bussen zijn gemiddeld dubbel zo duur…
- Het voor toeristen 10 keer duurder is ( 200 roepies (= 3 euro) ipv 20 roepies (= 0,30 euro)) om het paleis van Mysore te bezoeken? En dit is zeker niet de enige plaats waar ze skin-tax aanrekenen…
- Er aan de verkeerslichten een tellertje staat die het aantal seconden aangeeft wanneer het terug groen wordt?

Voila, de fotootjes zullen de rest wel vertellen!
(Er zijn ook nog enkele foto`s toegevoegd aan het mapje Gokarna...)

Happy new year!

Boerin Isabel en boer Michael wensen jullie vanuit de eco-village in Kollur een ongeloofelijk spetterend...



Voor de geinteresseerden onder jullie die willen weten waar we de 2 laatste weken verbleven hebben, check: eco-village site