Nieuw-Zeeland (1/2)

(01-04-11 tot 27-05-11)

+ Het kriebelt hier vanbinnen...

Weg uit Azië! Het is na ongeveer 1 jaar en een half wel eens tijd voor iets anders. We staan dan ook beiden te popelen om de prachtige natuur van Nieuw-Zeeland te gaan verkennen. Bovendien verlangen we om onze vrienden Brett en Nicola terug te zien, onze eigen wagen te hebben in plaats van afhankelijk te zijn van het openbaar vervoer, 2 maanden geen trekzak meer te hoeven legen en vullen en, belangrijkste van al, niet meer te hoeven DRAGEN! Halleluja! Traveling light, finally! We kunnen ons ook nog eens goed laten gaan in een grote supermarkt en onszelf verwennen met al het lekkers van thuis dat we nu al zo lang niet meer geproefd hebben. Kortom, allerlei nieuwe en vertrouwde dingen staan ons te wachten, en het kriebelt opnieuw hier vanbinnen! We hebben opnieuw het gevoel dat we op reis vertrekken! Een nieuw continent, een nieuw avontuur...

En eenmaal onze voeten zich op Nieuw-Zeelandse bodem bevinden, zijn we ons onmiddellijk bewust van het gigantische cultuurverschil. We ondergaan een ware cultuurshock! Eerst bij de douanecontrole, dan bij de ATM en ten slotte door de bevolking zelf! Cultuurshock 1: De douanecontrole is hier erg strikt! We worden gevraagd om onze schoenen te tonen zodat ze kunnen controleren of er geen aarderestanten aan hangen. Toch wel efkes aanpassen na al die controles waarbij ze amper naar hun scherm kijken terwijl ze onze zakken scannen... Cultuurshock 2: We willen geld afhalen en vallen bijna achterover van het extra servicebedrag dat we moeten neertellen: 3,5% op het bedrag dat je afhaalt... Lap zeg, iedereen was ons al aan het waarschuwen dat ons geld hier wel snel zou opraken en jawel, het lijkt erop dat ze gelijk zullen krijgen! Gelukkig ontdekken we snel een andere en goedkopere oplossing voor de komende 2 maanden. Cultuurshock 3: wat is iedereen hier groot!!! En wat zijn de meeste mannen hier breed gebouwd!!! We voelen ons opeens weer heel wat kleiner! Wat een verschil met Azië... Eigenlijk zouden we hier nog een ganse lijst kunnen opnoemen van dingen en gewoontes waar we niet meer mee vertrouwd zijn, maar die ook deel uitmaken van ons dagdagelijkse leven in ons klein Belgenlandje. Het is niet zo simpel om te omschrijven hoe we ons voelen, maar we sommen hier enkele zaken op om jullie een idee te geven: propere straten zonder vuilnis overal en MET vuilbakken, een propere, moderne bus waar ze zelfs boos worden als we rechtstaan tijdens de rit, brede straten die erg leeg aanvoelen: geen riksha’s, geen straatkraampjes en zo weinig mensen op straat... Een wereld die voor de reis erg vertrouwd zou aangevoeld hebben, is nu voor ons opnieuw eventjes aanpassen!


+ B’day pret bij Brett en Nicola

Ons 1ste weekend brengen we door in Auckland, bij onze vrienden Brett en Nicola waarmee we door Vietnam en Laos reisden. En het is net de verjaardag van Nicola, dus het belooft een tof weekend te worden! We gaan onder andere naar een paar plaatsen met mooie zichten op de stad, gaan picnic’en op het strand, eten superlekker Japans en Koreaans, kletsen bij en vieren de verjaardag van Nicola met een feestje. Tijdens dit feestje introduceert Michaël een spelletje bier raden. (Je doet simpelweg een blinddoek aan en raadt welke biersoort je proeft.) Bijna iedereen heeft er maar 1 of 2 correct van de 4, maar Michaël houdt de Belgische trots hoog en raadt ze alle 4! Of hoe had je het ook anders verwacht! :-) Bovendien wilt Nicola voor haar verjaardag een Koreaans spel spelen in het park (ze woonden lange tijd in Korea nvdr) en zo leren we onder andere een Koreaans frisbee-spel: dolle pret verzekerd! Het wordt een zalig weekendje onder vrienden en de zon is van de partij! En dan vergeet ik nog te vermelden dat we ook naar onze 1e rugbymatch gaan kijken. Hun nationale sport lijkt mij nogal een machosport te zijn waarbij stevig gebouwde mannen elkaar contant omverwalsen, maar ik ben precies de enige die er zo over denkt: de Kiwi’s (en Michael) gaan er helemaal in op!


+ Adoptie van onze Marcel en Monsieur Jacques

Maandag 4 april gaan we naar 2 busjes kijken en beslissen we om een busje van merk Mitsubishi te kopen. Een klein busje, 4x4, met bed achterin, allerlei kookgerei, een wegenkaart, kampeerlampen en allerlei ander kampeergerief voor onderweg. We dopen hem Marcel! En we zijn Ready to Go!

… Was het niet dat we best op controle zouden gaan voor Micha’s oor... En het blijkt dat we nu eindelijk (na 4 maanden (!)) eens geluk hebben! NZ is namelijk het enige land ter wereld waar er “ear nurses” bestaan! We hoeven dus gelukkig niet naar een oorspecialist. En wat is het verdict deze keer? Schimmel! Voor het eerst sinds januari kijken ze in zijn oor met een microscoop en zijn we op ons gemak dat de dokter/verpleegster/kwakzalver voldoende gekwalificeerd is! EINDELIJK!!! Schimmel lijkt nu ook logisch, aangezien het telkens bleef terugkomen. En wat mag je zeker niet doen als je schimmel hebt? Je mag NIET in het water, wat meer bepaald in ons geval wilt zeggen: niet zwemmen, niet kitesurfen, niet snorkelen en ook zeker niet je oor spoelen! Compleet het tegenovergestelde dus van wat de voorgangers ons hadden wijsgemaakt... Swat, nu lijkt het einde toch in zicht te komen: nog een paar weken druppels en hopen dat het snel geneest.

Nog steeds in Auckland, tussen de doktersbezoeken door, leren we bij de afhaalchinees een paar jonge gasten kennen. Na een kort gesprek nodigen ze ons uit om met onze Marcel in hun voortuin te overnachten. Achteraf blijken ze zo stoned als een kieken te zijn en zitten ze precies nog in het midden van hun puberteit... En mama, moest je zien hoe hun living erbij ligt, amaaaaai zo’n stort! Maar het is het innerlijke dat telt he :-). Ze zijn vriendelijk, tonen ons hun favoriete plekje van Auckland en het wordt een grappige avond!


+ Hit the road Marcel

Marcel krijgt er al snel een vriendje bij: Monsieur Jacques! (zie foto’s) Met ons 4 belooft het een leuke roadtrip te worden!

Op het N-eiland genieten we van de zichten onderweg en bezoeken we een vulkanisch actief gebied. Veel bezoeken we op dit eiland verder niet, want we willen zo snel mogeljk naar het zuiderlijke eiland rijden. Het wordt er namelijk sneller kouder dan in het N-eiland en het schijnt het mooiste eiland van de twee te zijn. En zo staan we dus een paar dagen later klaar om met onze Marcel en Monseur Jacques op de overzet over de Cook Strait te varen. We verheugen ons alletwee op deze leuke en mooie boottrip richting Picton op het Z-eiland. Maar dat is dan buiten de weersomstandigheden gerekend. Nog nooit hebben we zo’n grote boot zo erg voelen schommelen en op en neer voelen gaan. Het gevoel vergelijken met een rollercoaster? JA! Al snel wordt gebruik gemaakt van de kotszakjes en eventjes later moet ook mijn middagmaal eraan geloven... Wat ben ik blij als we ons enkele uren later terug op vaste ondergrond bevinden!


+ In de buik van Marcel

Wat nu normaal gezien zou volgen, is een opeenvolging van vele prachtige plaatsen en landschappen. Als we dat zouden beschrijven, zou het echter nogal een saaie bedoening worden voor jullie vrees ik. De tekst zou dan namelijk een opeenvolging zijn van plaatsbenaming na plaatsbenaming en de volgende adjectieven zouden erg veel in herhaling vallen: mooi, prachtig, wonderschoon, ongeloofelijk, waaaauwww, magnifiek... En dat willen we jullie besparen. Vandaar dat we jullie nu al kortweg het volgende meedelen: de vele uren die we in de buik van Marcel doorbrengen, zijn allesbalve saai. In tegendeel, het zijn stuk voor stuk onvergetelijke ritten door wondermooie landschappen. Moeder natuur laat ons elke dag opnieuw meegenieten van haar schoonheid, en wat zijn we haar dankbaar... Nieuw-Zeeland is simpelweg het mooiste land dat we tot nu toe mochten bewonderen!!! Voila, en daarmee basta!

Dus dat is het? Dit is al het einde van deze post? Nee hoor, Nieuw Zeeland is daarvoor een te belangrijk stuk van onze reis! De enige gepaste manier om jullie onze roadtrip in het land van de Kiwi’s (bijnaam van de bevolking nvdr) voor te stellen is aan de hand van fotos en een opsomming van onze hoogtepunten. Voor diegenen die toch net dat tikkeltje meer willen, en toch benieuwd zijn naar onze volledige traject: check onze route onderaan de site.


+ Onze vergeten-we-nooit-momenten: DEEL 1/2

1. Abel tasman National Park
Als na een paar dagen het weer opklaart en het zonnetje opnieuw van de partij is, bevinden we ons aan Abel Tasman Nationaal Park, een van de vele Nationale Parken die NZ telt. Het weer is perfect voor een dagwandeling doorheen “beach forest” langs een prachtige kustlijn met mooie, goudkleurige stranden tegen een helderblauwe zee. We wanen ons precies op een subtropisch eiland: waw! Hier valt onze mond voor het eerst (van de ontelbare keren) open van de pracht en praal die ons omringt! We beslissen nog een 2e dag op verkenning te gaan in dit prachtige park en gaan verder naar Wharariki strand. En wat voor een strand is het! Zonder twijfel een van de mooiste stranden die we ooit zagen! Verder passeren we tijdens onze 1e weken ‘on the road’ ontelbare mooie zichten: mooie bossen vol prachtige herfstkleuren, machtige rivieren, heuvels, meren, bergen, ontelbare geitjes, koeien en vooral schapen! Verder maken we er geen woorden aan vuil want enkel foto’s kunnen de natuur (slechts gedeeltelijk) tot zijn recht laten komen.

2. Zeehondjes
Aan de W-kust verwelkomen ons een groep zeehondjes! De ouders liggen op hun gemak te rusten terwijl de kleintjes er op los spelen, mooi! En spijtig genoeg verwelkomen ook andere dieren ons aan de W-kust: de verschrikkelijk irritante ‘sandflies’! De vliegjes komen af op elk stuk onbedekt lichaam en eenmaal ze je gebeten hebben, krijg je jeuk, jeuk en nogmaals jeuk! Het duurt dan ook niet lang of de insectenspray wordt bovengehaald en we bedekken ons zoveel mogelijk (tot keukenhanddoeken als beenwarmers/beschermers toe!).

3. Glacier country
Fox Glacier en Franz Jozef Glacier zijn uniek omdat ze zich op minder dan 300m boven zeeniveau bevinden. Michaël maakt een indrukwekkende dagwandeling op de Fox gletsjer.

Ik laat het woord aan Michael: “De wereld van ijs is enorm indrukwekkend. Maar eenmaal je erop wandelt, besef je ook hoe gevaarlijk het wel niet is. Het zit vol met extreem gevaarlijke gaten die door smeltend water gevormd worden. De gaten zijn conisch gevormd en zorgen er dus voor eens je erin valt dat je volledig vast zit. Dan begint het, wanneer je uitademt, verkleint je borstkas waardoor je een beetje verder gaat zakken, je zit nu nog meer gekneld, je ademt weer uit en je zakt weer een beetje en zo gaat het verder tot je sterft door verstikking. Daarbovenop sijpelt er van dat ijskoud gletjerwater op je. Als dat water niet weg kan, creer je een plasje die beetje per beetje stijgt totdat je jezelf verdrinkt. Indien het water toch weg kan, niet getreurd, dan sterf je nog altijd door onderkoeling. Deze reuzachtige gletjers staan dus allesbehalve stil, als ik mij goed herinner verschuiven ze 1 meter per dag. Hierdoor ontstaan en verdwijnen er gaten/grotten/kloven enz.in enkele weken tijd. Er staat dan ook een bordje aan de voet van de gletjer: pas op voor golven (tsunami's als het ware) en dan kijk je naast je en zie je zo een klein beekje stromen, ik moet dan ook spontaan beginnen lachen. Maar, er kan dus in zo een gletjer een gigantische hoeveelheid aan water vastzitten in een soort van inwendige grot totdat het water zodanig zwaar wordt dat er een stuk van de geltjer begeeft waardoor dit water in 1 keer vrij komt. Dit zorgt dan voor een enorme golf van ijswater waar mensen in het verleden al door gestorven zijn. Zo zit de gletjer nog vol met gevaren... en dan hoor je dat er de dag voordien een koppel op het gemakje een wandelingetje aan het maken waren op de gletjer met hun loslopende baby...ZOTTEEEEN. Het was zeer leerrijk! De grotten zijn echt prachtig! Ze geven de echte kleur van het ijs weer (blauw/groen) die nogmaals extra beklemtoond wordt wanneer de zon zijn best doet. De spiraalvormige vormen van zo'n grot zijn ongewoon machtig! Om dan nog maar te zwijgen van de gigantische massieve ijsbergen die voor je zijn uitgestrekt...”

4. Eerste dolfijn wordt gespot aan de W-kust!
Tijdens een wandeling op een afgelegen strand vol aangespoelde houtrestanten door de woelige Tasmanzee, merken we plots een dolfijn op! Later zien we er ook nog een paar aan de Zuiderlijke Scenic Route en nog wat later...