Laos

Laos, het land van 1 miljoen olifanten

Rust… Stilte… Geen chaos… Lachende mensen overal… Vientiane lijkt allesbehalve op alle andere hoofdsteden in Z-O Azie ! Hier geen getoeter, geen drukte en geen geroep ! In de plaats hiervan een manier van denken die ons erg bevalt : Teveel werk is slecht voor de hersenen. Mensen die teveel denken, leven ongezond ! Elke vorm van stress dient hier vermeden te worden. Indien een activiteit – of het nu werk of spel is- geen enkel element van plezier teweegbrengt, leidt het waarschijnlijk vroeg of laat tot stress en bijgevolg dient deze activiteit te worden gestaakt of abrupt afgebroken. WAW !!! Wat een nationaal motto ! En probeer ze maar eens ongelijk te geven : Ongelukkig worden ze er zeker niet van : ze lachen overal en altijd !

Het is niet voor niets dat ze ten tijde van de Franse kolonisatie het volgende gezegde hadden over de inwoners van Indochina : ’The Vietnamese plant rice, the Cambodians watch it grow and the Lao listen to it grow…' Haha, die Laotianen toch !

De eerste dagen in Laos hebben een helend effect op ons : we genieten vooral van de erg rustgevende sfeer en spelen vele kaartspelletjes met onze toffe vrienden die we in Vietnam leerden kennen: Brett en Nicola. Dit is DE perfecte plaats om te bekomen van onze hectische ervaringen in Vietnam. Het vergt enkele dagen om onze achterdochtige houding ten opzichte van de Vietnamezen te vervangen door een glimlach naar eenieder die op ons pad kruist. Het is werkelijk een openbaring voor ons… Vanaf het moment dat je op straat komt, wordt er zoveel positieve energie naar je ‘doorgeglimlacht’ dat het onmogelijk is hier met een ochtendhumeur de dag van start te gaan !

Bovendien hebben we het geluk om hier te mogen logeren bij een verre schoonzus van Michael : Cecile. Alhoewel Michael haar al een hele tijd niet meer zag, verwelkomen Cecile en en haar vriend Sebastien ons in hun huisje als eregasten. We voelen er ons onmiddellijk thuis ! En genieten er van het huiselijke : een filmpje kijken, een potje koken, een spelletje badminton… Het klinkt jullie allemaal waarschijnlijk erg vertrouwd in de oren, maar voor ons is het precies een eeuwigheid geleden en doet het ons erg veel deugd!


Samen in de traktorband gaan we door het hele land

Het eerstvolgende weekend trekken we naar Vang Vieng met Brett en Nicola, en Maya en Calum, een ander koppel dat we leerden kennen tijdens ons Halong Bay bijna-zink-avontuur. Hier is het waar zo vele backpackers hun t-shirt met « In the tubing » vandaan hebben. Wat wilt dat nu zeggen, vraag je je waarschijnlijk af ? Wel, hier komen backpackers van uit de hele wereld samen om op een opgeblazen tractorband de rivier af te varen. Dat klinkt toch niet zo speciaal ? Was het niet dat er zich vele bars bevinden langs de rivier !!! En aangezien we ons hier nu toevallig bevinden, moeten we dit concept toch eens uittesten he ! Dus met ons 6’en vertrekken we rond de middag op onze traktorband aan het startpunt van de rivierkroegentocht.

Het concept is superleuk: wie houdt er nu niet van om op een band de rivier af te varen met het zonnetje in je gezicht en een lekker drankje in de hand ?! Bovendien zijn vele bars uitgerust met allerlei attracties zoals reuzeslingers, glijbanen, een modder- volleybalveld, death ride, bodypainting... Alhoewel dit concept ons erg bevalt, voel ik me plots toch niet zo goed bij mijn luilekkergedrag als plots enkele meisjes van het dorp passeren met een draagmand op hun rug in traditionele kledij… Ik kijk rond me in de bar en zie enkel ‘rijke’ westerlingen in zwemkledij, al dan niet al in tipsy toestand… Ik voel me plots schuldig… Wat moeten die dorpsmeisjes nu niet van ons denken ? Zij maar werken voor een appel en een ei en wij maar geld verkwansen aan drank… Een van de vele spijtige gevolgen van toerisme… De komende uren probeer ik er niet aan te denken, maar echt op mn plaats voel ik me toch niet meer. Gelukkig bevinden we ons in superleuk gezelschap en wordt het een feestelijke namiddag! Achteraf komen we nog te weten dat een deel van opbrengst ten goede komt van de lokale bevolking, gelukkig.

De volgende dag maken we allemaal samen een ritje op de brommer richting de plaatselijke ‘Blue Lagoon’. Onze hoge verwachtingen worden spijtig genoeg al snel aan flarden geslagen als we bij aankomst opmerken dat het niet zoveel voorstelt als de naam doet vermoeden. De rit er naartoe maakt gelukkig veel goed!


Home sweet home and pancake time!

Die avond zeggen we vaarwel aan onze nieuwe vrienden, en de dag nadien keren we terug naar Vientiane voor wat meer huiselijk genot bij Cecile en Sebastien. Toeval wilt dat de Laotianen nu net het 450-jarig bestaan van Vientiane vieren, en daarenboven is het ook de feestdag van het nationale monument van Laos, That Luang. Dit alles wordt gedurende 7 dagen gevierd met allerhande feestelijkheden. Kortom, het perfecte moment om in Vientiane te vertoeven! De week wordt gestart met een massa-gebedsceremonie: zoals je op de foto’s kunt zien, is iedereen met elkaar verbonden door middel van een witte draad. Dit symboliseert dat we allemaal broers en zussen zijn van elkaar, en dat het hele universum één is. Een mooi gebaar vinden wij...

Verder is er ook een grote markt/volkskermis (voor hen HET evenement van het jaar), een miniscuul vuurwerkje (als je het al vuurwerk kunt noemen tenminste!), een parade met lokale bergstammen, een potje “old fashioned” hockey waarbij elke speler een zelfgemaakte hockey stick hanteert... en als slot een massale offerande aan de monniken. Bovendien hangt de hele stad vol lichtjes en leuke versieringen ! Het anders zo rustige Vientiane staat bijgevolg in rep en roer doordat mensen vanuit het hele land naar Vientiane afzakken voor de festiviteiten. En wij genieten tussen de feestelijkheden door nog steeds van de gezellige, huiselijk sfeer bij Cecile en Sebastien ! Michael geniet vooral van zijn pannenkoeken! :-)

Na een tiental dagen verlaten we met spijt in het hart Vientiane. We zijn in korte tijd erg gehecht geraakt aan deze rustige stad waar we alles per fiets kunnen doen, waar de mensen altijd lachen en waar we zoveel geluk hebben met zo’n lieve huisgenoten. Vaarwel Vientiane...

In Luang Prabang belanden we in een superleuke, kleine en gezellige guesthouse. En niet alleen onze guesthouse is gezellig, maar het hele stadje! De grote avondmarkt, de vele eetkraampjes en de mooie gebouwen en wats (=tempels) stralen allemaal gezelligheid uit! Weliswaar is het ook een toeristische trekpleister maar het bevalt ons enorm!


In bad met een olifant!

Na ons eerste dagje verkennen, trekken we er op uit richting een olifantenkamp. Volgens de brochure zouden ze hier goed zorg dragen voor de dieren en de begeleiders van de olifanten deftig opleiden om zorg te dragen voor dier en natuur...Eerst zien en dan geloven! Maar het lijkt alvast een veel betere ervaring te worden dan onze vorige en eerste ervaring in India die nogal triestig was. De dieren moeten daar de ganse dag een superklein parcours doen en worden daarbij constant geslagen... Hier in Laos lijkt het er gelukkig anders aan toe te gaan: ’s morgens doen we een toer op de olifant van anderhalf uur door de jungle waarbij Michael en ik afwisselend op een stoel en in de nek van de olifant zitten. We zijn nog maar net vertrokken of onze mahout (= begeleider van de olifant) merkt op dat onze olifant 5 poten heeft! Nja... Moeten we er een tekeningetje bij maken? Het is in ieder geval een gigantisch exemplaar!

We doen veel meer dan enkel en alleen een toertje op een olifant: we doen ’s middags ook een mahout training! ’ s Middags leren we hoe we olifanten kunnen leiden, welke woorden en tekens we moeten gebruiken voor rechts, links, vooruit, achteruit... En een uur later is het zover! We krijgen elke onze persoonlijke olifant aangeduid en in ons blauwe mahoutpakje klimmen we op hun nek. Ik ben erg blij als blijkt dat ik de grootste en tevens de leider van de troep mag berijden. Mijn olifant stapt traag en lomp door de jungle, vertrappelt op zijn pad een paar struiken en legt onderweg een paar gigantische drollen van wel 20 tot 40 kilo (!). Het is een ZALIGE ervaring! Vervolgens leiden we de rij olifanten achter ons naar de river. Nu komt het grote moment, het moment waarvoor we het allemaal gedaan hebben: we gaan in bad met de olifanten! Meneer de olifant stapt dieper en dieper in het water tot ik het water aan mijn tenen voel. Maar dat is buiten de olifant gerekend, want die gaat vervolgens volledig onder. “Boun Boun” roep ik, en de olifant spuit me volledig nat (Klik hier en roep heel hard “Boun Boun”) ! Wat een fantastisch gevoel! Dit is zeker een dag om nooit meer te vergeten...


Een oase van rust, Nong Kiau

We belanden op een hemels plaatsje: een klein dorpje, weeral veel lachende gezichten, een rivier, prachtige kalksteenrotsen en een hangmat met een zicht om U tegen te zeggen... Wat wilt een mens meer? Niet ziek worden misschien!? Ja inderdaad! Michael krijgt spijtig genoeg te kampen met een ooronsteking. Maar niet getreurd, hij heeft er maar 1 dag last van, en dat kan de pracht en praal van dit fantastische plaatsje zeker niet bederven!

Samen met een superleuk koppel, Tahnee en Tundi, en Ben, de hilarische Engelsman, doen we een fietstochtje en genieten we van de zaligheid die ons omringt... We hangen wat in onze hangmat, kaarten wat, lezen een boek, doen een wandelingeTJE en doen nog zo veel meer en niets... Wat hebben wij toch een leven...

Als laatste tussenstop in Laos doen we Luang Namtha aan, een stadje in het noord-westen van Laos. We arriveren er samen met Ben, die eigenlijk van plan was om naar het zuiden te reizen... Maar toen hij besefte dat hij de verkeerde bus had genomen, sloot hij maar lekker bij ons aan! Haha, dat is reizen zie! We hebben hier spijtig genoeg enkel de tijd voor een kort maar prachtig fietstochtje, en moeten de dag nadien richting Thailand vertrekken. Hier in Laos zouden we zeker langer kunnen blijven, maar Thailand roept ons want ons visum hier verplicht ons het land te verlaten...


Wist je dat :

- De grenzen van Laos pas sinds 1989 openstaan voor toeristen ? Dit maakt van Laos een van de laatste nieuwkomers op toeristisch gebied.

- Cecile, Michaels verre schoonzus, elke dag als lerares steevast begint met een potje babbelen ? Dit wordt van haar verwacht om zo de goede sfeer onder de leraars te onderhouden ! Wie wilt hier allemaal komen werken ? IK !!!!

- Altijd steevast veel ijsblokken in hun bier kappen om het zo koel te krijgen ? Bijgevolg is rap drinken de boodschap om geen flets bier te krijgen!

- Ze hier in Zuid-Oost Azie geloven dat het gelukt brengt om haren op puisten te laten staan ? JAK !

- Je in Laos kiekens (nationale munteenheid KIP) uit de muur haalt? :-)

- Laos communistisch is ? Maar het bizarre aan de Lao PDR, The Lao People's Democratic Republic, is dat staatsaangelegenheden en religie hand in hand gaan !!!

- Er in sommige kleine dorpjes nog steeds communistische omroepen gebeuren via luidsprekers ?

- Olifanten:
+ 3000 tot 5000 kilo wegen?
+ 200 tot 250 kilo per dag eten?
+ 30 tot 150 liter per dag drinken, en dit in hun lichaam stockeren tot ze dorst hebben? Dan spuiten ze dit in hun mond.

- Ze zich hier liever samen met mama, papa, broer, zus… lazarus drinken in plaats van op cafe te gaan? Ma, pa, zet de fles maar al klaar ! :-)