Vietnam

* Border crossing & Hoi An, het kleermakersdorp

De grensovergang die wij nemen is absoluut niet toeristisch. Bijgevolg hebben we voor het eerst in lange tijd opnieuw het gevoel avontuurlijk te reizen, en dat bevalt ons! Eenmaal in Vietnam aangekomen halen we ook voor het eerst tijdens onze reis ons point-it boekje uit! Dit boekje bestaat uit tekeningen van alle verschillende transportmiddelen tot etenswaren, tot dieren... Erg praktisch als je op een plaats als deze bent waar ze zelfs het erg courante woord ‘noodles’ niet kennen! Bedankt Liesbet voor dit handige cadeau!

Onze eerste bestemming in Vietnam is Hoi An, ongeveer halverwege de kustlijn gelegen. Dit erg gezellige stadje is bekend om zijn Chinese, Japanese en Europese invloeden merkbaar in de architectuur en kunst, en ook vooral om zijn goedkope op maat gemaakte kledij. Natuurlijk kunnen wij deze lokroep niet weerstaan en laten we voor een appel en een ei enkele kleedjes, rokjes, winterjassen en een costuum maken. Toevallig lopen we hier ook onze Nederlandse vrienden Simone en Joris tegen het lijf! We spenderen samen met hen een leuk weekend waaronder een gezellige namiddag aan het strand.

Alhoewel het stadje Hoi An gezellig oogt, voelt het tegelijkertijd erg ‘fake’ aan. Je krijgt al snel het gevoel dat dit absoluut niet het authentieke Vietnam is, zeker niet als de enige bootjes met oude vrouwtjes die je ziet om geld vragen als je een foto neemt… Alles lijkt in scene gezet te zijn, 1 groot film decor als het ware. Ook de mensen zijn veel minder vriendelijk dan in Cambodia: een glimlach is zeldzaam… En ook tijdens onze shoppingspree voelen we ons allesbehalve op ons gemak. Als je ook maar enige interesse durft te tonen in een bepaald kledingstuk zijn ze erg vriendelijk, maar van zodra je twijfel uit en er nog es over wilt nadenken begint het precies te donderen... O wee als je dan nog naar die winkel durft terug te keren, want dan krijg je nog stekken naar je hoofd gesmeten als: “ Je hebt zeker die jas ergens anders laten maken!” Sjiezes… Geef mij dan toch maar een westers shoppingcentrum!


* Halong Bay en de ongelooflijke boottrip!

Met gemengde gevoelens verlaten we Hoi An in de richting van de hoofdstad Hanoi. De stad is erg druk, en oversteken tussen de honderden brommers is hier een kunst! Dit wordt al snel bewezen als we tijdes onze eerste ochtend al 2 brommerongelukken zien! Samen met een tof koppel uit Nieuw-Zeeland, Brett en Nicola, die we tijdens onze trip naar Hanoi leerden kennen, boeken we een budget-toer naar Halong Bay, het zogezegde hoogtepunt in Vietnam. Maar al vanaf de eerste dag gaat het ongelooflijk fout… Je moet weten ze in Vietnam enorm opdringerig kunnen zijn: sommige hotels staan er op dat je transport etc. bij hen boekt. Dit is voor deze hotels eigenlijk hun voornaamste inkomstenbrom in plaats van de hotelkamers. Nuja, wij hebben ondertussen al zoveel verhalen gehoord over hotels die hun klanten oplichten dat we liever alles boeken bij een reisbureautje. Wat kan er dan foutlopen bijvoorbeeld? Iemand die via een hotel een visum voor Laos aanvraagt van 1 maand, maar die bij aankomst in Laos merkt dat het een transitvisum voor slechts 5 dagen is! Het hele grapje kost hem uiteindelijk 100 dollar in plaats van 30, en hij verliest veel tijd! Of je boekt een treinrit in 1e klasse bijvoorbeeld, maar je belandt in 3e klasse… Allerlei zo’n verhalen dus! Swat, waar wil ik nu naartoe? Wel, wij boeken dus zo goed als nooit iets in ons hotel, ook niet in Vietnam. Maar… dat was niet naar de zin van de receptionist van ons hotel en wat doet hij bij wijze van wraak? Hij saboteert dan maar onze Halong Bay trip en stuurt 4 andere toeristen mee in plaats van onze groep!!! In het begin denken we nog dat het om een vergissing moet gaan, maar achteraf wordt ons meegedeeld dat hij onze trip zonder twijfel gesaboteerd heeft! Goed begin ale… We moeten bijgevolg een dag wachten tot de volgende groep vertrekt, maar krijgen ter compensatie gelukkig wel een gratis nacht in een hotel. Niet getreurd dus, hier kunnen we wel tegen. Alleen zijn we wel gechoqueerd door de receptionist zijn gedrag...

De volgende dag worden we gelukkig wel opgepikt! Tijdens onze eerste dag blijkt wel al dat de volledige planning veranderd is, maar dat kan ons niet veel schelen. Zolang alle beloftes maar nagekomen worden, de volgorde doet er ons niet toe: zo denken we nog... De eerste namiddag brengen we door op de boot tussen de werelberoemde kalksteenrotsen. We hadden er wel meer van verwacht maarja, we zijn ondertussen natuurlijk al het een en het ander gewoon na een jaar.

De 2e dag echter, verloopt iets minder vlotjes... Alhoewel je “iets” dan wel een serieuze ‘understatement’ kunt noemen! Je kunt de dag eigenlijk kortweg beschrijven als een dag wachten: wachten op de bus, wachten op de boot, wachten op ons eten, wachten op nog een bus, wachten op een gids die nooit komt opdagen… Er wordt ons ook vanalles wijsgemaakt dat achteraf totaal niet wordt nageleefd: anderhalf uur kajakken wordt gereduceerd tot een half uur, zwemmen wordt afgeschaft, een namiddag op het strand wordt afgeschaft... En wat krijgen we in de plaats? Wachten op vanalles en nog wat, en natuurlijk worden we op plaatsen gedropt waar zij commissie krijgen op eten en drinken... Bovendien stoort ons nog het meeste de manier waarop ze ons behandelen: totaal respectloos… Een hond wordt nog beter behandeld! Stel je de gids een vraag, bijvoorbeeld, dan doet hij gewoon alsof hij je niet hoort. Of terwijl je voor een dubbele kamer betaald hebt, maken ze je wijs dat er helaas geen dubbele kamers zijn op de boot en dat we met 6 in 1 kamer zullen moeten slapen! Gelukkig houden wij voet bij stuk en krijgen we na een half uur discussieren dan toch een sleutel overhandigd van, jawel, een dubbele kamer!!! We zien hoe toeristen een pint van het vat bestellen, maar slechts een halve echte pint krijgen, aangevuld met het tapoverschot (= het bier dat normaal verloren gaat tijdens het tappen) Met ongelooflijke hoofdpijn als gevolg… Maar ben je Vietnamees, dan krijg je natuurlijk wel een volledige frisgetapte pint! En zo kunnen we nog tientallen andere voorbeelden aanhalen… Je kunt je dus al inbeelden dat de hele groep van ongeveer 20 man er stilletjes aan genoeg van begint te krijgen, maar we proberen ons te amuseren en het niet te veel aan ons hart te laten komen.

We hopen op een leuke afsluiter: een avond en een nacht op een boot. Maar dat is dan buiten de boot gerekend! Na een leuke avond op het dek van het schip, beslis ik rond 1u te gaan slapen. Nog geen half uur later, echter, wordt er bruusk op de deur gebonkt: “GET UP! THE SHIP IS SINKING!!!” Ik denk eerst dat het om een flauwe grap gaat, maar na een 2e waarschuwing raak ik in paniek! Daarom dat ik daarnet bij het poetsen van mijn tanden bijna mijn evenwicht verloor en dacht dat ik uit mijn bed zou rollen! Zenuwachtig trek ik vlug m’n kleren aan en smijt ik alles in onze trekzakken. Neem ik alles mee of niet? Allerlei voorschriften van vroegere brandoefeningen op school schieten door mijn hoofd! Zeiden ze toen niet dat je beter alles achterlaat??? Ik probeer dan toch maar alles mee te nemen, want wat moeten we zonder onze trekzakken? Die zijn als het ware ons huis! Ik rep me naar boven naar het dek, en wat zie ik tot m’n grote verbazing?!!! Michael en nog een paar andere jongens zijn doodleuk van de ene kant van de boot naar de andere kant aan het lopen om de boot opnieuw in evenwicht te brengen. En ze lijken het nog tof te vinden ook! Maar wanneer Michael mij op dat moment in paniek naar boven ziet stormen, en tegelijkertijd merkt dat de boot wel ongelooflijk hard aan het schommelen is, valt zo stilletjes aan zijn dong! (= de Vietnamese munteenheid) Nadat ik hem en de andere jongens nogmaals duidelijk maak dat het schip effectief aan het zinken is, zijn ze op slag “nuchter”!!! De bagage wordt naar het dek gebracht, en iedereen wordt verzameld. Er begint paniek te heersen, en er komt al snel een andere boot naast ons varen om ons te redden. Gelukkig! Er is slechts 1 probleem: de kapitein wilt onze paspoorten niet afgeven en zonder paspoorten zijn we niets... In de groep is ook een Belgisch koppel met baby mee, en de vrouw krijgt het serieus op haar zenuwen. Op datzelfde moment zien we de reddingsboot doodgewoon van ons wegvaren zonder enige uitleg! En als de gids dan ook tegen haar begint te roepen en blijft weigeren om de paspoorten af te geven, wordt het haar teveel: uit angst haar dochter en ongeboren kind te verliezen, geeft ze de man een mep in het gezicht! En wat doet de zogezegde gids dan maar? Die slaat moeder EN bay gewoon terug! Ondertussen stormt de echtgenoot naar voor, maar gelukkig kunnen enkele jongens nog net vermijden dat ook zij op de vuist gaan. En wonder boven wonder krijgen we dan na al dat gedoe toch nog te horen dat de pomp blijkbaar vermaakt is. Halleluja! Deze pomp zorgt er namelijk voor dat het water terug uit de boot wordt gepompt. Hoe onprofessioneel kun je als gids zijn zeg… En het toppunt van al: de volgende dag aan de ontbijttafel zitten 2 Indische meisjes bij ons die ons plots vragen: “Wat was al dat lawaai vannacht?”!!!!! Blijkbaar zijn ze niet gewekt en weten ze bijgevolg van niets... Was het schip gezonken, dan waren er toch zeker 2 mensen verdronken! De gemoederen zijn gelukkig wat bedaard, en we genieten we nog enkele uurtjes van wat zonneschijn op het dek, maar we kunnen vooral niet wachten om aan wal te gaan. We hebben er allemaal meer dan onze buik van vol!!!

Als iemand op het einde van de trip vraagt waarom we zo respectloos behandeld worden, krijgen we als antwoord dat we ‘maar’ backpackers zijn. Als we meer geld zouden uitgeven aan een duurdere toer, dan pas zouden ze ons met respect behandelen!!! Als we dan ook later ons beklag gaan doen bij de toeroperator, krijgen we nogmaals te horen: ”This country does not like backpackers!” Moraal van het verhaal: Hoe meer geld je spendeert, hoe beter ze je behandelen. Maar de vraag is dan natuurlijk of je wel je geld wilt spenderen in een land die zo denkt?


* De ‘korte’ busrit richting Laos

Verdere plannen in Vietnam worden bijgevolg afgeschaft en we willen zo snel mogelijk uit dit land weg! Maar ook hierbij wordt ons geduld op de proef gesteld als onze bus na amper 1 uur rijden in panne valt... 2 uur wachten wordt verlengd met nogmaals 2 uur wachten en nogmaals en nogmaals tot we uiteindelijk 24 uur in panne hebben gestaan! Je moet dan ook goed weten dat we ons op slechts 1 uur rijden van de hoofdstad bevinden en dus absoluut niet begrijpen waarom het zo lang kan duren... Swat, we kunnen er allemaal nog mee lachen, en ’s avonds komt er ons een andere bus ophalen. Maar weeral zijn we enorm ontgoocheld in het gedrag van de Vietnamezen... Er komen ons 3 bussen “redden”: 1 ‘sleeper bus’, en 2 normale bussen waarin je rechtop zit. Van de slaapbus krijgen we te horen dat hij vol zit en dat we dus niet anders kunnen dan naar de gewone bus te gaan. Maar wij zijn niet naief, en als we het buspersoneel dan vragen of we eens mogen kijken of er echt geen plaatsje vrij is, wordt de deur op een agressieve manier letterlijk gebarricadeerd! En eventjes later wordt al snel duidelijk waarom: de slaapplaatsen zijn “natuurlijk” gereserveerd voor de Vietnamezen, terwijl we allemaal dezelfde prijs betaald hebben (alhoewel wij waarschijnlijk zelfs meer, ‘skintax inlcusief’!). We hebben er nu echt wel genoeg van, zeker als we helemaal achterin de bus gedumpt worden waar onze zetels kaarsrecht staan en beenruimte zo goed als onbestaande is! Maar nog geen half uur later komt een man van onze vorige bus de bus opgestormd met de mededeling dat de bus dan toch vermaakt is!!! We verhuizen dus terug naar onze eerste bus... En al snel valt ook onze dong waarom ze zo blij zijn dat ze ons opnieuw kunnen vervoeren… Niet voor ons nee, maar voor al hun illegale goederen die ze de grens willen overkrijgen! De bus zit vol verstopte, illegale kledij, etenswaren en vanalles en nog wat! En met wat blanke toeristen op de bus ogen ze natuurlijk veel geloofwaardiger! Niet dat het hun lukt ‘by the way’, want we zien het nodige smeergeld al snel passeren… Na een 2e panne de volgende dag – van gelukkig slechts 2 uur zonder verlengingen– kun je je wel inbeelden hoe opgelucht we zijn wanneer we na 46uur gelukkig en wel toekomen in Vientiane, Laos! Vietnam, NOOIT meer!!!

Uit alle positieve verhalen die wij hoorden van Vietnam kunnen we concluderen dat deze mensen meer geld uitgaven dan de gemiddelde backpacker, maar zijn ze dan in contact gekomen met hoe Vietnamezen in de toeristische sector echt denken? In onze ogen hebben ze een vals beeld gekregen van hoe deze Vietnamezen denken. Over mensen buiten het toeristisch circuit kunnen we ons natuurlijk niet uitspreken. Dit klinkt waarschijnlijk hard en verbitterd in jullie ogen, maar dit is hoe wij het ervaren hebben. Natuurlijk kunnen we ons niet uitspreken over alle plaatsen waar we niet geweest zijn, maar voor ons is de mentaliteit van de mensen nu eenmaal veel belangrijker dan de omgeving.