Pokhara & Kathmandu

Na onze trektocht verdienen we wel wat ontspanning vinden we, dus we blijven een weekje in Pokhara samen met onze vriend Eddy: pizza gaan eten, een dagje cruisen op de moto, lang slapen, nog veel meer lekker eten, een paar pintjes drinken (laaaaang geleden!)...

Vervolgens trekken we richting hoofdstad Kathmandu. Hier is het een leuk terugzien met onze vriend uit het Genste: Stijn! Hij woont er al 6 maanden en is dus de ideale persoon om ons alle leuke plekjes van de stad te leren kennen, zoals bijvoorbeeld waar je de lekkerste lassi (= soort yoghurtdrank) kunt vinden.. mmmmmmmm.... We vieren ook een paar leuke afscheidsfeestjes van hem mee, want hij gaat -met spijt in het hart- terug naar ons Belgenlandje. Het doet echt deugd om eens een oude bekende terug te zien!

Tijdens onze laatste week Nepal doen we op 4 uur rijden uit Kathmandu een erg leuke daguitstap: raften! Michael wilt een uitdaging, maar ik zou liever voor een rafting van middelmatig niveau opteren. Hij weet me echter te overtuigen en we boeken een raftuitstap met rapids niveau 5 (niveau 1 is het minst en vanaf ongeveer niveau 6 is het enkel mogelijk voor professionele rafters! We kiezen dus voor het moeilijkste niveau.. aiaiaia... een ‘traumatische’ schooluitstap met de kano op de Ourthe uit mijn kinderjaren komt me stiekem een beetje ongerust maken... Als daar maar geen drenkel-Inge’s van komen! ;-) ) Net nadat we toegekomen zijn, slagen 2 gidsen er al in om weg te drijven in een boot ZONDER roeispanen! Dat terwijl de 3e gids nog druk bezig een pas leeggelopen boot opnieuw op te pompen! Afgezien van het feit dat er wel 3 kano’s mee zijn uit veiligheidsoverwegingen, belooft deze dag alvast heel erg professioneel (?!) te verlopen!

Met een klein hartje stap ik de boot in, maar ik voel me wonder boven wonder al snel op m’n gemak. We lachen, gieren en brullen en maken elkaar kleddernat. Bovendien is onze gids een echte grap! Terwijl de andere boten nog een grondige uitleg krijgen over wat ze moeten doen als de boot kapseist bijvoorbeeld, ligt ons bootje al lang wat rond te dobberen en is onze gids al een tijdje stilgevallen... Het is daarbij uitermate belangrijk om je onze gids als volgt voor te stellen: zijn helm – met enorme barst nvdr- valt als eerste op met de volgende tekst: “ Puta Madre” oftewel “jouw moeder is een hoer”. Vervolgens zie je onmiddellijk zijn pretoogjes en zijn bolle, rode kaken. En tot slot schuilt er een heuse bierbuik achter zijn reddingsvest. Onze groep begint zich ondertussen al wat te vervelen als in de ander boten hun uitleg afgerond wordt. En “Here we go!”. De rivier heeft geen enkel rustig stuk, en we worden van de ene rapid in de andere gestuurd. We amuseren ons kostelijk en worden volledig nat. Na een half uur raften, komt er een heel wat moeilijker stuk aan en wordt ons duidelijk hoe (on-)professioneel onze gids eigenlijk is... We varen richting een stuk met rapids niveau 4 en hoe zeer onze gids ook “left, paddle forward”, “right, paddle backwards” roept, varen we regelrecht op een rots af, waar we ook blijven vastzitten... Zo zitten we op een half uur tijd wel 4 (!) keer vast! Maar de 3e “halte” zal me toch het meeste bijblijven: Midden in een stuk met ongelooflijke golven en een sterke stroming zitten we plots vast op een grote steen. Om beweging in onze boot te krijgen, roept onze gids “FRONT”. Dan gaan we met z’n allen naar de voorkant van de boot, maar de boot beweegt geen milimeter! Dan maar iets anders proberen, denkt onze “Puta Madre”: “Back”...”Front”... “Back”... “ Left”... “Right”... “Left”... “Right”... Na al onze pogingen is er nog steeds geen beweging en begint onze boot zo stilletjes aan een zwembad te worden! Het komt zelfs tot het punt dat iedereeen denkt dat we gaan kapseizen! En met een grote rots van 1 meter hoog pal onder mij vind ik dat niet bepaald een geruststellende gedachte! Michael, daarentegen, amuseert zich te pletter en doet al het mogelijke om wel degelijk te kapseizen (grrrrrr)! Gelukkig komt het niet zo ver en kunnen we na ongeveer 10 minuten weer verder. Natuurlijk is het maar voor eventjes, want elke rots waar we kunnen tegen varen of waar we op vast kunnen varen, raken we dan ook!

We sluiten af met een enorm leuk stuk: we raften tussen grote rotsen (en nee, dit keer niet ertegen J ) en onze gids moedigt ons aan om snel te blijven peddelen. We gaan op en neer en de golven nemen ons mee op een overgetelijke rit. Op het einde van de rapids roept onze “Puta Madre” overwachts –maar net iets te laat– “Hold”. We houden ons allemaal goed vast en de raft duikt plots een stuk naar beneden. Eenmaal weer in het water, kijk ik om me en wat zie ik? Het meisje die op de laatste plaats zit aan de overkant van de boot vliegt van haar plaats naar de plaats naast mij!!! Pas nadien valt mijn roepie dat mijn buurvrouw verdwenen is! En als ik de bolle kaakjes volg, zie ik hem al glunderend het meisje uit het water vissen! Haar lippen zijn dan wel blauw maar ze kan er gelukkig wel mee lachen!

Op het einde van de dag krijgen we een lekker buffet voorgeschoteld, waardoor we de volgende nacht spijtig genoeg wel alletwee op het toilet doorbrengen (ja weeral) ...


Als afluiter van Nepal besluiten we nog een 2-daagse te doen met de moto doorheen de Kathmandu-vallei! De eerste stop is Boudhanath, waar we een van ’s werelds grootste stupa’s mogen bewonderen: wauw! Vervolgens rijden we naar Bhaktapur, een stad waar de typisch Nepalese bouwkunst bewaard is gebleven. Zonder het goed te beseffen, rijden we een van de mooiste pleinen op zonder de inkom van 10 euro te betalen! We genieten van de mooie gebouwen en de leuke sfeer, maar wanneer we plots –zonder het te weten– buiten het gebied gaan waarvoor inkomgeld moet betaald worden, en opnieuw naar binnen willen om onze moto te halen, beseffen we dat we nu misschien wel inkom zullen moeten betalen... En we hebben nu al alles gezien! We gaan dan maar op zoek naar andere sluipwegen: 1e poging => gesnapt! 2e poging => met succes!

Op naar onze overnachtingsplaats nu: Pathankot. Het is een plaats met een mooi zicht op de Himalayas maar de aankomende monsoonwolken verderven spijtig genoeg de pret. Geen probleem, dan maar naar het volgende: de stadjes ontgoochelen ons, maar na een hobbelige rit en een steile klim bereiken we een prachtige, boeddhistische gemeenschap op de top van een berg. De tempel is gloednieuw en ongelooflijk mooi. De moniken zijn zelfs nog de binnenmuren aan het beschilderen met prachtige en enorm kleurrijke taferelen. Onderweg cruisen we door prachtige landschappen, zoals bijvoorbeeld vrouwen die de rijst aan het planten zijn tegen de achtergrond van mooie groene heuvels, tot we de volgende stad naast de rivier bereiken met een dodenverbranding op de voorgrond. Het is buitengewoon mooi! Als afsluiter van de 2-daagse drinken we een lekkere “chai” (=thee met melk en veel suiker) op een terras met zicht op “Durbar Square” (= zoals een marktplein bij ons) van Patan. Als leuke anekdote mag ik zeker niet vergeten vermelden dat Michael zich ziek koopt aan Nepalese goodies: dikke wollen truien, zakken in mooie Nepalese stofjes... Deze keer is het niet de vrouw die koopziek verklaard wordt!