Rishikesh > Andaman Islands

Eerst en vooral een dikke proficiat aan mijn allerliefste petekind Matisse met zijn 1ste communie! We vinden het zeer spijtig dat we er vandaag niet bij kunnen zijn maar via deze weg willen we tonen dat we zeker aan je denken! PROFICIAT!!!

Onze volgende bestemming bevindt zich op 8u rijden ten noorden van Delhi: Rishikesh, ook wel ‘The world capital of yoga’ genaamd. Maar vooraleer we ons verder verdiepen in de yogawereld, vertellen we jullie maar al te graag wat meer over een van onze meest speciale ervaringen in India: de “Kumbh Mela”. Kumbh Mela is een van ‘s werelds grootste religieuze festivals. Het festival duurt 4 maanden en vindt maar om de 4 jaar plaats, telkens op een plaats die volgens het hindoeisme heilig is. Wij kunnen dit speciale gebeuren gewoonweg niet missen! Dus hopsakee, op naar Haridwar, een pelgrimsoord niet ver van Rishikesh! Gedurende het festival zijn er een paar speciale ’Bathing days’, dagen waarop –je kunt het al raden- pelgrims van heinde en ver naar deze plaats komen om er een dipje in de heilige Ganges te nemen. Niettegenstaande het een hindoeistisch festival is, zijn alle religies welkom. Wijzelf genieten op deze dag van alle prachtige taferelen rondom ons: priesters doen allerhande puja’s (soort gebed met symbolen zoals een kaars...), mensen bidden en, last but not least, nemen 1000en pelgrims een dipje in de Ganges. In de voormiddag is er ook een stoet met gurus (=spirituele leraars) en hun nakomelingen, en met naga baba’s (=mannen die de verlichting willen bereiken door zich van de beschaving en al het materiele af te zetten, BELANGRIJK detail: ’al het materiele’ houdt ook in dat ze geen kleren dragen!!! Interessant :-) ). Na de stoet kuieren we wat door de immense tentenkampen die rond de stad opgebouwd zijn. Elke guru heeft hier zijn eigen kamp waar al zijn/haar volgelingen kunnen verblijven als ze naar de Kumbh Mela komen. Al snel worden we in zo’n kamp uitgenodigd om met hen mee te eten (ze geloven namelijk dat het hun karma verbetert door andere mensen een maaltijd te geven), en worden we door een naga baba uitgenodigd voor een babbel over een kopje chai en een goeie portie ganja (=hashish). Alhoewel, een babbel kun je het niet echt noemen want hij was zo stoned als een kieken en het enige zinnige dat uit zijn mond kwam was: ’no problem’. We sluiten deze mooie en speciale dag af op een hele toepasselijke manier: we nemen zelf een dipje in de Ganges!

Na een paar dagen rust in Rishikesh, een leuk stadje aan de voet van de Himalaya, begeven we ons naar Phool Chatti Ashram. Gedurende 7 dagen worden we te midden een prachtig stukje natuur naast de Ganges geinitieerd in Hatha en Ashtanga yoga en verschillende vormen van meditatie. Bovendien doen we dagelijks een ’nose cleaning’ met een ’netty pot ’(zie fotos om te zien hoe dat juist in zijn werk gaat). De eerste keer is het wel een raar gevoel maar na een paar dagen voel je merkelijk een verschil! Bovendien hebben we iedere dag een discussiemoment over de verschillende aspecten van yoga en doen we iedere dag een ’mindful walk’ in de prachtige natuur rond de ashram. Tijdens deze week wordt ook, naast de yoga en meditatie, de nadruk gelegd op het ’in het nu leven’. We krijgen namelijk dagelijks de opdracht om onze gedachten zo weinig mogelijk te laten afdwalen en zoveel mogelijk in het nu te leven, dit vooral tijdens de ’mindful walks’ en de maaltijden. Echt niet simpel hoor, want onze ’monkey brain’, zoals Lalita Ji het zo mooi noemt, is moeilijk onder bedwang te houden! Met een ’monkey brain’ bedoelt ze een constante gedachtengang: je denkt aan een leuke dag met een vriend aan het strand, dan verspringen je gedachten naar het kapsel van die vriend, dan weer naar ’ik zal straks een afspraak maken bij de kapper’... Het is dan ook een heuse uitdaging voor ons om te leren mediteren, maar oefening baart kunst zeggen ze. Om zoveel mogelijk in het nu te leven, wordt er ’s morgens niet gepraat en wordt er ook tijdens de maaltijden gevraagd om te zwijgen. De stilte die mij eerst afschrikt, blijkt achteraf enorm rustgevend en een ideaal hulpmiddel om meer bewust te worden van het ’nu’.

Na een week rust en stilte volgen we de Ganges in zuidelijke richting naar de stad waar deze rivier een heel erg speciale betekenis heeft: Varanasi, de stad waar de meest intieme rituelen van leven en dood in het openbaar plaatsvinden aan de oevers van de ”Mother Ganges”.

Het contrast met de rust en stilte van de ahram is groot, maar al snel maakt Varanasi een erg diepe indruk. Op een boottochtje zien we hoe het leven zich langs de oevers van de Ganges afspeelt: mensen doen er hun was en plas, kinderen spelen waterspelletjes, priesters doen er hun puja’s, ’s avonds stroomt het vol voor de dagelijkse ’arti’ (=soort puja met vuur) en pelgrims komen van heinde en ver voor hun ’dipje’ in de heilige rivier. Sommigen komen ook voor een ’drankje’... En we zien dit alles terwijl we de riolen doodleuk in de ganges zien uitmonden, en terwijl we weten dat het water zodanig vervuild is dat de aanwezigheid van uitwerpselen op sommige plaatsen 250 duizend (!) keer hoger ligt dan de norm die de Wereldgezondheidsorganisatie hanteert.

Hetgeen ons het meeste zal bijblijven van Varanasi is ongetwijfeld de ’Burning Ghats’, de crematieplaatsen. We kijken tegelijk gruwend en genietend toe hoe lichamen op een brandstapel gelegd worden, het is een onbeschrijflijk gevoel... De hele symboliek achter het ritueel ontroert ons. Want het houdt veel meer in dan we eerst dachten: zo moet de oudste zoon van de gestorvene zich eerst wassen in de Ganges, zijn haar afscheren en zich in witte kledij hullen alvorens hij de brandstapel met het eeuwig vuur ontsteekt, dat de hele famillie niet mag wenen maar blij en opgewekt moeten zijn tijdens de crematie om de dode positieve energie mee te geven enz ...

Na de voorbije maanden constant ondergedompeld geweest te zijn in het hindoeisme, beslissen we ons nu richting Bodh Gaya te begeven, een van de belangrijkste boeddhistische pelgrimsoorden. Siddharta gautama bereikte hier namelijk de verlichting onder de ’Bodhi Tree’. De tempel rond de beroemde Bodhi tree is leuk om te zien, maar de sfeer is des te impressionanter. Er hangt een rustgevende sfeer, wat een welgekomen afwisseling is na de superdrukke hindoeistische tempels. Rondom de Bodhi Tree zijn boeddhistische tempels van China, Thailand, Nepal... gebouwd. En hierdoor baadt het stadje in een total andere sfeer dan we gewoon zijn.

En nu, na 4 maanden reizen in het drukke Indie, hebben we nood aan ontspanning, nood aan rust… nood aan een vakantie buiten Indie maar tegelijkertijd toch ook een beetje in Indie… En welke plaats is daar beter geschikt voor dan ‘The Andaman and Nicobar Islands’. Dit nog redelijk ongerepte paradijs bevindt zich eigenlijk zo goed als in Thailand, maar behoort nog tot Indisch landgebied. Als twee kleine kinderen staan we beiden te popelen om het vliegtuig op te stappen in Calcutta. En de bewondering is dan ook groot als we boven de prachtige eilanden vliegen. Langzamerhand komen we dichter en kunnen we de prachtige reefs en koraalwitte stranden zien omringd door vele palmbomen... WAUW! We gaan een prachtige 3 weken tegemoet! Dat denken we dan toch.. want de enkele minuten nadat we de landing gestart hebben, bevinden we ons plots weer boven de wolken... Een 2e landingspoging mag ook niet baten, want er hangt een zichtversperrende wolk in onze weg! En wat meldt onze piloot ons 10 minuten later doodleuk? Dat we niet genoeg benzine hebben om nog een 3e landingspoging te ondernemen, waardoor we dus terug naar Calcutta moeten! Dan maar een nachtje in de luchthaven doorbrengen alvorens we de volgende dag een nieuwe poging ondernemen, en jawel, de verdomde wolk heeft onze gebeden aanhoord: we kunnen landen!

We plannen om ons eerst richting ’Havelock Island’ te begeven, maar doordat we nog steeds als 2 kleine kinderen staan te popelen om aan land te gaan, mislukt onze poging … We zijn zodanig onder de indruk van de prachtige stranden en reefs dat we onmiddellijk van de boot stappen, terwijl we eigenlijk nog een uurtje langer hadden moeten varen... Nadat we een paar kaartjes van resorts bekijken, valt onze euro: we zijn precies niet op ‘Havelock’ he? Nee, we zijn op ‘Neil Island’. Maar ja, wat maakt het ook uit, het is een prachtig klein eilandje van 8 km lang en we kunnen het nu maar beter verkennen! Een paar dagen worden een week, en uiteindelijk 2 weken... van veel lezen, snorkelen, duiken en uit eten gaan in ons lokaal restaurantje. Het snorkelen en duiken is gewoonweg onbeschrijfelijk: we zien 100en vissen in alle kleuren van de regenboog, prachtige koralen, een schildpad die doodleuk naast je komt zwemmen... Spijtig dat we geen fotos hebben, maar denk gewoon aan de vele prachtige documentaires op televisie, en je kunt het je al voorstellen... Een klein detail is wel dat onze eerste snorkeluitstap uitdraaide op een paar dagen afzien. We waren nl. zo rood als een kreeft (ja mama we weten het...). Zonnen op het strand gaat hier spijtig genoeg niet altijd, want als er geen wind is, zitten er irritante mini-vliegjes (sandflies) die zorgen voor hevige jeukaanvallen! Van zodra je begint te krabben, ben je gezien, want in no time ontsteken de wondjes en mag je antibiotica slikken. Dus afblijven is de boodschap! Gelukkig hebben we genoeg discipline om eraf te bijven. Zo zie je maar, het is niet allemaal rozegeur en maneschijn op een paradijselijk eiland... Voor de rest doet Michael zijn Padi duikcursus en overwin ik mijn angsten door mij aan een ’Discovery dive’ te wagen. Een onvergetelijke ervaring voor ons beiden...

Nadat we tot het besef komen dat we nog maar een week overhebben op deze droomeilanden, beslissen we om nog een 2e eiland te verkennen: Havelock. Dit eiland is het meest toeristisch waardoor onze verwachtingen niet zo hoog liggen. Maar we leren al snel toffe mensen kennen waarmee we leuke uitstapjes maken, een onvergetelijke bbq op het strand organiseren (zonder sandflies), leuke feestjes mee bouwen... Als afsluiter van de Andaman Islands gaan we op daguitstap naar het eilandje South Button. Dit eiland staat bekend om zijn prachtige koralen, en amaaai, we kunnen dit alleen maar bevestigen. Het is een onbeschrijflijk gevoel om zo’n prachtige onderwaterwereld te mogen aanschouwen...

Met spijt in het hart stappen we opnieuw het vliegtuig in richting het vasteland, maar andere avonturen staan ons te wachten! Nu kunnen we er weer tegenaan, nu zullen we in Nepal met gemak de bergen opkunnen!