Jaipur > Pushkar

Na 2 nachten en anderhalve dag op de trein voor een luttele 20 euro komen we toe in Jaipur. Rajasthan, here we are!

Jaipur,ofwel Pink City genaamd, is het economisch hart van Rajasthan. Hier moet je zijn om je inkopen te doen! En dat doen we dan ook! Na een heuse shoppingspree, bezoeken we Amber Fort. Dit prachtige fort bevindt zich op een berg net buiten Jaipur. Bovendien bezoeken we op aanraden van onze host een verlaten stad. De stad bevindt zich in een dal tussen mooie rotswanden en door de verloederde en overgroeide gebouwen met de honderden spelende aapjes baadt deze ‘verboden’ stad in een magische sfeer. Nog een paar bezienswaardigheiden zijn Palace of the winds, Monkey Temple, Lake Palace.. Te veel moois om op te sommen!

Op dag 1 in Rajasthan beleven we een van de mooiste momenten van onze hele reis... We krijgen namelijk de kans om een dorp te bezoeken waar ze bijna nooit blanken zien. We worden in het dorp Madhorapura als echte helden onthaald! “Guest is God” is dan ook een spreuk die we hier meermaals gehoord hebben! Er wordt ons direct een bloemenkrans om de hals gehangen, we krijgen de ene Chai –typisch Indische thee- na de andere aangeboden, we worden omringd door tientallen Indiers die maar niet genoeg krijgen van ons en ons met grote ogen aanstaren. Bovendien wordt er ook onmiddellijk een naam in het Hindi voor ons verzind: ‘Ghisikaki’ voor mij, wat tante betekent, en ‘Anandi Lal’ voor Michael, ofwel Happy face! Michael wordt ook een joint (Hashish) aangeboden op nuchtere maag, want dat is hier de gewoonte tussen de mannen! (Jaja, enkel mannen... weeral zoiets die niet toegestaan is voor vrouwen potjandorie!) Sommige mannen roken hashish de hele dag door en ze zijn er nog fier op ook! De vrouwen in dit dorp zijn buitengewoon... De kleurenpracht van hun saris en hun lachende gezichten staan voor de rest van ons leven in ons geheugen gegrift... Sommige vrouwen zijn zodanig beschaamd dat ze hun hele gezicht, behalve hun ogen, achter hun sari verbergen! Als ik mijn wijsvinger en mijn middelvinger boven en onder mijn ogen houd, worden ze wat relaxter en na wat gegiechel laten ze voorzichtjes hun gezicht zien. Deze vrouwen zijn zo lief en zo oprecht... Ze nemen me bij de hand en tonen me fier hun groententuin, hun maisvelden... We genieten met volle teugen van deze prachtige vrouwen, de mannen met hun joints – en bijgevolg ook zwarte tanden! – en hun mooie tulbanden, de schapenhoeders temidden hun honderden schapen... en dit alles in een dorre woestijnachtige omgeving. We maken er verder geen woorden meer aan vuil, slechts 1 woord volstaat: Onvergetelijk!

Nog een andere leuke ervaring in Jaipur is zeker het opdirken in een sari. De vrouw des huizes kijkt er al van dag 1 naar uit om mij in een sari te hullen met alle bijhorende accessoires! Zo fier als wat toont ze me haar collectie ‘bangles’, juwelen, ‘derde oog’- stickertjes, juwelen, saris... Ze heeft er duidelijk alle plezier in om me tot een echte Indische vrouw om te toveren! En Michael mag er ook wezen in zijn op maat gemaakt costuum! Habba habba! Op en top Indisch vertrekken we fier naar een trouwfeest.

We besluiten dat Jaipur een te drukke stad is, maar door onze contacten met de lokale bevolking krijgen we alle leuke plekjes te zien en worden we bijna nooit lastiggevallen door riskshadrivers en verkopers allerhande! This is the India we like!

En nu bevinden we ons in een klein maar rustig stadje Pushkar genaamd. We genieten van het rustig levensritme, de mooie omgeving, de leuke winkeltjes... Het is hier ook net de feestdag voor de god Shiva, en natuurlijk hoort daar volgens Indische traditie een processie bij: de kinderen zijn verkleed in Goden allerhande; muzikanten spelen opzwepende melodietjes; beelden van goden worden door mannen gedragen en aanbeden met wierookstokjes, vuur...; en tegelijkertijd worden er constant bloemen gegooid. (Stukken mooier en natuurvriendelijker dan onze confetti btw!) Het is trouwens niet de eerste keer dat we hier een processie zien, elke dag is er wel ergens in Indie een festival! Als dat geen leuke levensstijl is!

Ten slotte volgen hier de mooie, ook ietwat melige woorden van Amritapuri (maar dat past in de hele emo/kitch sfeer hier in Indie):


“May the tree of our life be firmly rooted in the soil of love,
Let good deeds be the leaves on that tree,
May the words of kindness form its flowers,
And may peace be its fruits.”


Wist je dat:

- Naar schatting slechts 5 procent van de Indische bevolking het Engels beheerst?

- Ze op het compartiment AC (airconditioning) op de trein beter diepvriescompartiment zouden schrijven? Muts en sjaal zijn noodzakelijk als je niet met een verkoudheid van de trein wilt komen!

- Bollywood jaarlijks meer films produceert dan Hollywood?

- Een gezonde kameel wel 1 maand zonder eten en drinken kan werken in de winter? En in de zomer 1 week?

- We in een Indisch gezin overbeschermd worden? Een stadswandeling maken met ons tweetjes wordt ons zelfs afgeraden...

- Als we hier een wasmachien gebruiken, onze kleren er vuiler uitkomen dan ervoor?